Neden her şey benim başıma geliyor?

evet ama... hadi olanlar oldu yine de güclü ve pozitif olmaya calısıyorum. kendi hatalarımda elbette var ama yine de olaylar bitmiyor yıpranıyorum. güvenerek ve insanlara saygı duydugum için yine üzücü olaylar yasadıgımda kendimi sucluyorum. sucluluk duygusu agır basmaya basladı

inan bana çok okudum. her felsefenin en derinlerine kadar indim. ne kadar cok pozitif olumlamalar yapsam da ki dışarıdan olan yani erkek arkadasmıs en yakın dostmus bunların yaptıgı her kötülügü sahsıma bile almayıp ya o bana böyle davranmadı o zaten böyle birisi herkese böyle yapabilir diye dusunuyorum ve zaten bu böyle. ama cok zaman kaybettim o ayrı bosuna debelenmisim. şimdi babamdan darbe yiyince bunu kabullenmek zor oluyor :(

üzüldüm... Allah yardımcın olsun. bilinçaltımız ailemizin ve kendi yarattıgımız olumsuz duyguların serpiştirdigi tohumlarla dolu. ben de olumsuz giden hayatımı ve iyiyi istememe ragmen kendime cektigim kötü insanlar ve olayları degistirebilmek için. çeşitli yollar deniyor. zaten bunlarla ugrasırken iki olumsuz olay üst üste geldi. son olan dün gece babamdan gelince çok üzüldüm. çok sinirliyim aslında ama haksızlık yaptıgında dolayı. ondan hic beklemezdim

hfedakarlık yapmak + karsındaki insan kötü konustugunda bile kırıcı olmamak. birisi kötülük yaptıgında bile iyilik yaparak iyiyi göstermeye calısmak. insanların düzelicegini umarak zaman kaybetmek. ve sonunda kaybedilmiş bir sürü zamanlar bunları çok geç fark ettim. değmediğini. insanların sımarıklıgını vefasızlıgını. ben iyiyi istedikce basıma kötü seyler geliyor dayanılmaz bir hal aldı

yoo bu olanlar olaylara karsı düşünsel yorumum. tek tek anlatamam ki şimdi :(

tabi ki maddi olarak da faydam oldu iş konusunda yardımcı olduklarımda oldu. ama bu kısımları çok maddesel üzerinde durmuyorum manevi tarafları çok önemli. birisi bana kötülük yaparsa maddi ve manevi aklıma sadece manevi kısmı geliyor

fazla iyimsersen varlıgının ihtiyaç bosluklarını karsındaki insanı anlamlandırarak sekillendiriyorsun. ve insanları hemen tanımam mümkün olmuyor bu yuzden hep sonradan anlıyorum. iş işten geçmiş oluyor tam de ders cıkarıcagımda noktada. bu saatten sonra aynı seyleri yasıyacagımı sanmam ama tam kendimi dönüştürürken iyilestirirken en yakınımdan darbe alınca bütün direncimi kaybettim bir an da ve depresyona girdim.buraya yazıp paylasmak istedim

zaten bunları dert ediyor olsalardı cevrelerine böyle zarar da veriyor olmazlardı. her zaman toplum icinde yalnız hissettim bu yuzden hatta kibre bile bulastım kendimi özel sanarak sonra anladım kimseden bir özelliğim olmadıgını sadece farklı algıladıgımı. hep dedim ki beni anlıyacak birileri yok mu bu dunyada oysa ki vardı ama Allah bizi birbirimize yakınlastırmıyor etrafımıza bir çember örülmüş sanki bu çemberlerde derslerimizi alıp ders veriyoruz tabi aldıkları kadar

dünya böyle böyle kötüye gidicek ben iyi olucagını hic sanmıyorum. geçmişe baktıgımızda ne kadar temiz di mi anneannelerimizin zamanları mesala. teknoloji belki mukemmel olucak ama insanlık degerleri iyice kaybolucak. kendini koruyan eski nesil ise kayboldugu zaman yeni nesilden böyle insanlar cıkmıcak. işte böyle bir dünyada yalnız kalmaya mahkumuz. artık sadece cocuklarda arıyorum sevgiyi o da 14,15 yasına kadar onlarda büyüyüp ruhlarını kaybedicekler bir süre sonra. çok karamsar yazdım malesf

kesinlikle var evet henüz kaybolmadık. umarım var olduklarına inandıgımız insanlarda bizleri yanıltmaz. fazka güvenmezsek güvenimizde kırılmaz

çok yalnız hissetmiyorum aslında :) iki üç ışık var tabi ki :)

tesekkur ederim varlıgın için... şimdilik yok ama elbet olucaktır :)

şimdi arkadaslık istegi gönderiyorum sonu 88

tesekkur ederim