Lütfen yardım edin! Üniversiteyi başka şehirde okuyorum. Kendimi yapayalnız hissediyorum. Ailemle aram iyi değil. Ne yapmalıyım?

Merhaba. Uzun yazdığım için affola. Ama anlatabileceğim kimsem yok. Lütfen yardımcı olun. Rahatsız ettiğim için üzgünüm.

21 yaşındayım. Yakında 22ye gireceğim. Hedeflerim yüksek diye kaç sene uğraştım. Sınava girerken ölüp ölüp diriliyordum. Her geçen yıl, daha kötü bir puan aldım. Bu yıl çalışmadım. Sıralama kötüydü. Okumaktan bile soğumuştum.

Bu zamana kadar, yazardım belki bir yer ama ailemi maddi açıdan sıkıntıya düşürmek istemediğim için yazamadım ama ailemin zoruyla, bu yıl tercih verdim.

İki yıllık, uşakta, küçük bir ilçede okuyorum. Durumumuz yokken, o kadar paralar verildi. Kaç kere, okumayacağım, geri döneceğim dediğim halde, ailem para döktü diye geri dönmedim, onlarda dondurmediler.

Bölüm idare eder belki de. Ama üniversite de hiç doğru düzgün arkadaşım yok. Apart olduğu için 3 tane ev arkadaşım var. Hepsi 18inde. Onlarla anlaşamıyoruz.

Sürekli eleştiriyorlar. Daimi olarak bir tartışma içerisindeyiz ve sözlü kavga ediyoruz. Olgun davranayım diyorum. Ama dediklerinin, yaptıklarını görseniz; insan gerçekten kayıtsız kalamiyor. Haksızlığa gelemiyorum, dediklerini kafama takıyorum.

Örneğin; Yemeğimizi ayırdığım halde, karisiyorlar. Eleştirmek için eleştiriyorlar. Belki iyi niyetleri de olabilir ama sürekli eleştirildiğim için, cephe almak durumda kalıyorum. Fakat ben eleştirince, demediklerini bırakmıyorlar ama.

Anlatacak kimsem olmadığı için bu sefer anneme anlatıyorum. O da, sürekli vaaz verip, alttan al diyip, " birbirinizi idare edemiyorsunuz, hepiniz aynisiniz, olgun değilsiniz, kişiliğiniz oturmamış, çocuksunuz" diyip durdu.

Genel olarak, beni dinlemesini istiyorum. Allah razı olsun, dinliyor da ama anlattığım şeyi ertesi günü, elli defa öyle miydi diye soruyor. Pek ciddiye almıyor beni.

Ben de işte az önce böyle dediği için köpürdüm.

"Beni onlarla nasıl bir tutabiliyorsun, kişiliğin oturmamış nasıl diyebiliyorsun?" dedim. Kızdım. Sinirlendim. Gücüme gitti çünkü.

"Psikoloğa git, hayat çok güzel, böyle gidersen etrafında kimse kalmayacak, psikolojisi bozuk" dedi.

Çok sinirlendim.

"Benden rahatsız olacak varsa sktran gitsin, sende gideceksen gidebilirsin, arama, kapat anne" dedim. Kapattı. Onu uzdugum için kendime kızıyorum ama dedikleri çoğu zaman, canımı acıtıyor.

Gerçekten bu hayatta kimsem yok.

7 yıllık arkadaşım kazık attı, diğer arkadaşım sevgilisi önemli olduğu için, geri bile dönmüyor. Tüm yaşıtlarım, mezun olmuş, mesleği var, çalışıyor.

Küçücük yere gelmişim, gezilecek yeri bile varsa, gezeceğim insan yok. Part time iş yok çalışayım. Ev arkadaşlarım desen, anlaşamıyoruz. Beni sevmek zorunda da değiller. Küçücük şehirde, tek başımayım. Yapacak hiç bir şeyim yok. Canım çok sıkılıyor. Ailem desen, uzaktan nasıl yardımcı olabilirler ki?

Kendimi yapayalnız hissediyorum. Gerçekten; 22 yaşına girecek, bomboş bir insanım.

Ne olacak benim bu halim?