Almanya'da yaşamaya alışmak mı Türkiye'ye dönmek mi?

Merhabalar. 1 yıl önce eğitim için Almanya'ya yerleştim. Gerçekten hayatımda yaşadığım en zorlu 1 seneyi geçirdim. Buraya gelmeden önce branş hocam, henüz yeterli seviyede olmadığım için onunla çalışmadan önce kendimi gelistirmemi, bunun için önce diğer hocayla çalışmaya baslamami, daha sonra eğer çok çalışıp kendimi geliştirirsem onun sınıfına gecebilecegimi söyledi. Ben de gerçekten çok çalıştım. Fakat bazı sağlık sorunlarım çıktı burada. Ilk başlarda o kadar çok çalıştım ve buna kafamı taktım ki gözüm hiçbir şey görmedi. Sağlık sorunlarımla 6-7 ay uğraştım. Şimdi biraz daha iyiye gidiyor fakat bahsettiğim hocam benimle ilgilenmiyor. Onunla mezun olup yüksek lisansta çalışmaya devam edebilirim. Şu an lisanstayim. Ama geçimimi sağlamak için aynı zamanda çalışıyorum. Ve bu kadar zor bir dilde öğretmenlik yapıyorum ama o kadar zor ki. Bir yandan da alman bürokrasisi ile uğraşıyorum. Asla bitmeyen sorunlar, sıkıntılar yaratıyorlar. Çalıştığım yerdeki patronum mobbing uyguluyor. Buradaki arkadaşlarımla Türkiye'deki gibi bir samimiyet, sıcaklık kuramiyorum ki gerçekten çok samimi ve sıcakkanli bir insan olmama rağmen. Kabul etmiyorlar, içlerine almıyorlar, yakın görmüyorlar seni. Kendimi artık çok değersiz hissediyorum. Düzenimi, herşeyimi kurdum aslında. Işim gücüm yerinde. Ama aslında buraya gelme sebebim o hocayla çalışmak, mesleğimi gelistirmekti. Bana böyle davranması kendimi o kadar kötü hissettirdi ki bana kendimi. Sosyal anlamda yaşadığım bu değersizlik hissi de beni Türkiye'de mi yasamaliydim, yanlış mı yaptim duygularina itiyor. Bir yandan da Türkiye'deki bu ekonomik sıkıntılari, insanların aslında orada da artık toplumsalciliktan bireyselcilige dönüşünü görüyorum, yaşadım. Bunu düşününce Türkiye'de de çok farklı bir şey yasamayacagim, en azından buraya alisirsam rahat yaşamak için bir duzenim oturmuş olacak diyorum. Gerçekten kafam ve kalbim çok karışık. Ne düşünmeliyim ne hissetmeliyim bilmiyorum. Belki de 1 yıldır Türkiye'ye bu Bürokratik işler yüzünden gidememiş olmanın verdiği kalp ağrısı ve memleket hasreti hissettiğim bu sey. Ama kendimi gerçekten çok kötü ve değersiz hissediyorum şu an. Yanımda kimsenin olmaması, yalnızlık, tek başına mücadele etmenin verdiği yorgunluk da var sanırım...