Hiç çalışmadım çalışmayı da düşünmüyorum nasıl?

benim hayatım başlı başına bir kaygı

herkesin hayatı farklı özendiğim 1 kuzenim ve 1 ünlü var benden sonra doğdular ama hayatta ömrüm boyunca yapamayacağım şeyleri çokdan yaptılar ve sahip oldular benimkisi de pencereden izlemek işte.. senin babana da Allah rahmet eylesin mekanı cennet olsun.. beni bir bakıma babam böyle yaptı aslında içine kapanık yetişirdi sorumluluk vermedi sonuç çocuk oldum birey hissetmiyorum.. doğru diyorsunda benim seçimim yok ki hayalim amacım şu olayım şunu yapayım yaşama sebebim hayallerim istediğim bir şey yok ki hayatta ben birey hissetmiyorum kendimi senin gibi seçimim olsun

kıskanıyorum özeniyorum onun boyu uzun o araba sürüyor o istediği bir yere gidebilir evlenebilir herşeyi yapabilir ama ben hiç bi şey yapamam.. 6 yıl önce ölen babama şunun için kızıyorum keşke bana sorumluluklarımı verse hatırlatsaydı öyle bebek gibi bakmasaydı istediklerimi alıp beni büyütseydi hem onda suç var hem bende.. bende bitiyor ama ben kırdığın çürük cevizim hiç bir halt olmaz zerre özgüvenim yok eziklik akar heryerimden

Hangi davranışım çok saçma ben gerçeklerden bahsediyorum.. bana ne olacak hayatta bir amacım sosyal hayatım yok ancak asgari ücretli bir işe gir çalış sosyalleşmiyorsun psikologa git yardım al eee sonuç yine aynı yine kendimi yenemiyorum istediğim dış görünüş maddiyat ve özgürlükde değilim.. benim değil evlenmem kız eline değmem bile 2099 yılında mesela

Valla 10 Nisan 2012 yılından beri depresyondayım yıllardır odamın içindeyim bırakta kıskançlık ve eziklik duygusu olsun beni tanımıyorsun yaşamayan bilemez.. beni bir tanısan bir daha tanımak istemezsin saçım dişim boyum işim gücüm okulum özgürlüğüm özgüvenim hayatta yapmak istediklerim hedefim hiç bir şey yok.. hiç bir şeyle mutlu edemezsin ancak bu dünya kuzenimin ünlü bir kaç kişinin dünyası allah gülmüş onlara hayatı yaşamayı seviyorlar sosyal olmadan duramazlar ama ben yemek ye bilgisayar oyna yat uyu sonunda ansızın bir gün evinde aniden öl tek değişiklik bu.. beğenmediğim çok yönüm var hangisini değiştireyim ne yapsam geri dönüyorum çivi gibi geri çakılıyorum ne zaman ayağa kalksam otur diyor yalnızlığım OTUR

BÖYLE

Babam öldü nasıl yiyeyim.. benim sosyofobim var birey hissetmiyorum ki