18 YAŞINDAYIM HAYATIM BERBAT?

18yaşında mezunum. evde bir hizmetçiden farksızım. gerçekten farksızım. eminim ki evli kadınlardan bile çok "içinde bulunduğum evi" düşünüyorum. hangi yemek hızlı olur hangi yemeği yapsam bulaşık makinesini çalıştırsam mı çamaşır mı sersem. bu istemsizce oluyor yapmak zorundaymışım gibi hissediyorum. sanırım hissetmek zorundayım. yaşıma göre çok fazla olgunum. şu an hazırlanmak gereken bir üniversite sınavım var iken, ders çalışmam gerekirken (ki) birçok kez denedim online dershane, normal dershane, özel ders gibi birçok seçenek sundum aileme. tabii ki reddettiler. günlerce çöküntü yaşadım. gerçekten böyle destek görmeyip sadece onlara hizmet etmek için doğduğumu hissediyorum. eğer istersen telefonla "aniden kapanıp hiçbir halta yaramayan masaüstü bilgisayar ile" üniversiteyi kazanabilirmişim. gerçekten çok çok fazla sıkıldım 10 sınıfta pandemi çıktı diye okula gitmedim aynı şekilde 11 sınıfta da. 12 sınıfta bizim okulda okula gidilmiyor yok yazılmıyorsun. ya ben iki buçuk hatta 3 senedir okula gitmiyorum. bu 3 sene içerisinde yemin edebilirim ki hiçbir arkadaşımla evde veya dışarıda görüşmedim. bu benim seçimim değil. sosyal hayatım bitmiş durumda. bu dertlerimden sadece onda ikisi gibi düşünebilirsiniz. kimseye anlatamadığım için buraya yazmak istedim. kütüphaneye bile gitmeme izin vermeyen bir ailede nasıl üniversite kazanabilirim? tek kurtuluş yolum bu, ve bunları yazarken bile zorla yutkunuyorum...