Çok yeteneksizim. Kendimi çok işe yaramaz hissediyorum. Ne yapmalıyım?

Gerçekten işe yaramazın tekiyim. 3 kez mezuna kaldım. İyi bir okul için. Sözde sıralamamı yükseltecektim. Fakat her seferinde Panikten kaybettim. Yıllarca ders çalıştım, hiç bir şey yapmadım. Bu yıl sıkıntılar çıktı. Bıktım. Hepten çalışmayı bıraktım.

Ailemin zoruyla; ailemden uzak, 2 yıllık bir üniversite yazdım. 4 kişilikli, paralı bir apartta kalıyorum.

1 haftadır yemek yapmıyorsun, senden görelim diyorlar. Sabahleyin mutfağa gireceğim dedim. Bilen arkadaş yapsın, sen yapamazsın dediler. Hirslanfim. Ben yapacağım dedim. Hayatımda İlk kez tavuk doğradım. Tavuğu mundar etmişsin. Olmamış dediler. Yüzüme kötü kötü baktılar. İçimde yapma isteğini de yok ettiler. Ben gerçekten yemek dahi yapamıyorum. Çok beceriksizim. Hiç biri beni motive edecek tek bir kelime dahi söylemedi. Oturdular kendileri yaptılar.

Yıllardır neden, niçin mücadele verdim? Neden yoruldum da bıraktım? Neden hiç çalışmamışta, burayı kazanmış, 18 yaşında ergenlerle uğraşıyorum? Neden yaşıtlarım mezun olmuş? Neden ailemin, benim bu durumum onları çok üzüyor?

Gerçekten ben ne işe yarıyorum?

Ben gerçekten çok mutsuzum. Aptallıklarım için çok üzgünüm.

Çok beceriksiz, vasıfsız biriyim. Hepsine bağırıp, çağırmak istiyorum.