Kısıtlayıcı bir ailem ve benim buna karşı çaresizliğim?

Soru sormucam sadece az önce yaşadığım bir olayı anlatmak istiyorum. Konuya değinmeden önce şunu söylemek istiyorum. Çok kısıtlayıcı bir aileye sahibim. Elinde telefon gördüğünde kesin kötü bir şey yapıyordur diye düşünen bir aile. 3 kere universite sınavına girdim ve Almanca öğretmenliği istiyordum, her sene gelmesine rağmen izin vermediler yok bilmem herkes önü açık bir alan değil diyormuş. Herkesin dediğine göre ingilizce ile ilgili olan bölümlerin önü açikmiş özellikle İngilizce öğretmenliği. Karşı çıkamadım çünkü çıksam sonucu kötü olurdu. Onların dediğini yapmak zorunda kaldım ama puanım ve sıralamam düşüktü, ve İngilizce öğretmenliği bölümü için yeterli değildi. O yüzden gelmedi ve bunun sonucunda beni yeterince ders çalışmamam ve sürekli telefonu elimden düşürmemem ile eleştirdiler. Hep başkaları ile kiyasladilar. Hıçkıra hıçkıra ağlayıp içimi birilerine dökmek istedim ama çok arkadaşım yoktu. Olanlara da anlatmak istemedim. Çünkü sonrasında acaba anlatmasamiydim şimdi gidip birilerine yetiştirir diye şüpheye düşüyordum. Eğer birilerine içinizi döktüğünûzde şüpheye düşmüyorsaniz o sizin gerçek dostunuzdur. Şimdi az önce yaşadığım o olayı anlatiymmm. Sabah saat 6'dan beri 15 dakika molalar ders çalışıyorum ve çok yoruldum. Müzik dinlemeye ihtiyacım vardı. Müzik dinlerken selfie çektim. O sırada babam geldi ve bana ters ters bakıp çıktı. O an elim ayağım titredi ve düşündüğüm tek şey bitti demek oldu. Bitti kızım artık senin için her şey. Sırf bu bahane ile o bölümü kazansan bile seni üniversiteye göndermez bu adam. Ve kendimi müzik dinleyip selfie çektiğim için suçladim. Oysa ki kötü bir şey değil gayet normal bir şey. Bu sene bu baskıcı aileden kurtulmam benim son şansım ve ben o şansı kaybettiğimi hissediyorum cok çaresizim. Neden hayatımızı bize zehir eden, yaşama sevincimizi elimizden alan İnsanlar hayattaki.. babamın varlığı hayatımı sadece zehir ediyor. Küçüklüğümden beri ölmesini istedim. Ama gün geçtikçe ölen benmişim, benim ruhum, benim yaşama sevincim..