Okul yıllarında hiç dışlandınız mı?

Aslında ilkokulda bir sürü arkadaşım ve hatta 4 sene boyunca çok iyi anlaştığımız bir arkadaşım olmuştu ama sonra ortaokula geçince ilkokuldaki arkadaşım taşındı ve başka okullara gittik bağlantımız kesildi. Sonra benim 5 inci sınıfta bir arkadaşım oldu ve onun haricinde hiç arkadaşım ve sınıfta konuştuğum biri yoktu. Sonra aramıza bir kız daha girdi ama sonra ikisi kanka olup beni 6 İnci sınıfta sattılar. Ben 1 buöuk sene yanlız kaldım. Sınıfta kimse ile konuşmuyor ve çok üzülüyordum. Sonra 7 de o kız bana barışmak istediğini söyledi ve bende mal gibi kabul ettim çünkü arkadaşsız kaldığımdan artık çok sıkılmıştım. Sonra onunla 8 e kadar arkadaşlık ettik ve o ise 5 te bizimle takılan kızla kavga etmiş bana dönmüştü. Sonra bizim sınıfta bir kız vardı ve ben onla arkadaş olmak istiyordum ve benim arkadaşım ise benim arkadaşım olmak istediğim kızla ben okulda yokken arkadaş olup ben gelince beni tanıştırdı.3 ümüz çok iyi kanka olduk ama Birgün tanıştığım kız beni kıskandığı için arkadaşım ile aramızı bozdu ve beni sattı Ben yine yanlız kaldım. Hemde üstüme bir sürü suç attı. Kızın iki yüzlü olduğunu anladım. Onun yüzünden 8 inci sınıfın yarısı yanlışlıkla geçti. Ortaokuldan hep nefret etmişimdir ama liseye geçince het şey çok değişti. Şu anki sınıfımı seviyorum ve arkadaşlarım var

Hayatım boyunca dışlandım ben. Ilkokula başladığım ılk gün hemde. Sonra köşeye gectım orada da tum sınıf dısladı. Herkes nefret ediyordu benden ozellıkle hemcınslerım. O yüzden cok pasif, duvar kosesıne okul bitene kadar sünen bır tıptım asla derslere katılamazdım cunku sureklı arkalardan laf atmalar, dalga geçmeler olurdu. Okuldan nefret edıyordum hele hele bır hocanın bana söz vermesinden cok korkardım. Öne çıkmak benı korkuturdu. Lıse 1 de sadece sınıf tarafından degıl, sankı tum okul tarafından dışlanır gıbı hıssederdım. Onlar gıbı degıldım çünkü. Daha pasıfdım. Onların 3-4 sevgılısı olurken ben erkeklerle bıle konuşmayı bılmezdım en basıtınden. Sonra lıse ıkıle gectım. Burayı da lıse 2 ye gectıgım yaz keşfettim. Cunku dıslanıyordum ve bu artık kabuslarım oluyordu. O günden berı buradayım. Her neyse okullar açıldı. Karma olmustu sınıflar ama ben dıslanmaktan kurtulamadım. Okulun ılk haftasını yarılamısken, hoca yerlerımızı degıstırdı ve benım yanıma lıse bırden benı dışlayan kızlardan bırını oturttu. Kız sankı bır mıkropmusum gıbı tepki gösterdi tum sınıf ıcınde. Benı ezmeye başladı ben o kdr utanmıstım kı cantamın sapıyla oynuyordum basımı egıp, arkadakı dıger kızın kıs kıs gülüşü hala kulaklarımda… son derstı, zil çaldı dırekt dısarı attım kendımı. Hala aglayasım gelıyordu ama tutmam lazımdı kendımı, eve gidene kadar tutmalıydım. Sonra otobüsten ındım eve doğru yürümeye basladım kı ıste o an ıcımdekı her sey boşaldı. Ağlamaya basladım artık tutamadım eve kadar ağladım eve ağlayarak geldım annem endıslendı benım ıcın. Dırekt odaya kapattım kendımı. Dakıkalarca anlatamadım neden agladımı annem de cok korkmustu sonra basımdan gecenı anlattım okula gıtmek ıstemedıgımı soyledım annem benı sakınlestırmeye çalıştı. Ertesı gun okula gıtmedım. Hafta bıtene kadar da gıtmedım daha sonra pazartesı günü babamla gıdıp sınıfımı degıstırp ertesı gun gıtmıstım yenı sınıfıma başlamıştım, orada geçen seneden bana zararı dokunan kımse yoktu ve guzel arkadaşlıklar kurmustum hatta lısenın en güzel yılıydı benım ıcın bu sekılde devam ettı ıste ama şunu demelıyım kı hayatım boyunca dıslanmaktan kurtulamadım sımdı dışlanmak umurumda degıl cunku yalnızlıgın gücünü bılıyorum ve artık daha güçlüyüm o günden sonra kendımı ezdırmedım kimseye karşı ve hala da asla kımsenın ezmesıne müsade vermem..

İlkokul zamanında oldu. Ortaokuldan sonra değişti. İyi arkadaşlarım oldu. En çok üniversitede ve çalıştığım yerde arkadaşım oldu. Ben zaten herkesle yakınlık kuramam. Anlaştığım birkaç kişi olsa yeter.