Hayatın bir okulu yok mu?

İyi de öğrenmemiz gereken şeyler var😁

En basitinden "Ne yapmam gerekiyor?" Sorusuna cevap verebiliyor olmam gerekirdiö

Genel. Yani hiçbir şey yapmıyorum. Bu hayatta nefes almak dışında hiçbir şey yapmadım. Ve yapmamaya da devam ediyorum. Hiçbir mutluluğu yaşayamadım. Korkularım düşüncelerim ve inançlarım vardı hep. Bir köşede sinerek geçirdim yıllarımı. Bir şeyler yapmam gerekiyor artık. Ama ne yapmam gerektiğini bilmiyorum.

27

Mesele yaş değil ki. 27 yılını duvarlar arasında geçirmiş birinden ne bekleyebilirsin ki? Depresyonda değilim. Aslında hayatımdan memnunum. Sadece geleceğimi parlak görmüyorum. Yani geleceğim için bir şeyler yapmam gerektiğini düşünüyorum. Ve hiçbir şey yapmamak canımı sıkıyor. Korkularım, kaygılarım bazen yüreğimi sıkıştırıyor.

Psikolojik sorunlarım vardı ve ben bunlar hakkında bilgiye sahip değildim. Acı çekiyordum. Diğer insanlar gibi olmadım hiçbir zaman. Hem göze batıyordum hem de hayalet gibiydim. Onlar gibi olabilmeyi isterdim. Olamadığım içinde kendimden nefret ederdim. Hele ki ergenlik dönemim depresyonlarla geçti. Tam bir felaketti. Sonra okudum, araştırdım bilinçlendim. Neyin ne olduğunu bilebiliyorum. Diğer insanlar gibi olma çabalarım da yok. Kendimi olduğum gibi kabul etmeyi öğrendim. Lakin şimdi de kitaplarıma gömüldüm ve onlardan ayrılmak istemiyorum. Okumak istediğim o kadar çok kitap var ki kendimi onlara adadım. Bir çeşit öğrenme açlığı içindeyim diyebilirim. Hem hayata karışmam gerektiğini düşünüyorum hem karışmak istemiyorum. Hem de gelecek kaygısı yaşıyorum ve ne yapacağımı bilmiyorum

Hayalim kitap yazmak, yazar olmak. Bu yüzden çok okumam gerekiyor. Ne kadar ömrüm kaldığını bile bilmiyorum. O yüzden kendimi kitaplara kapattım ve mutluyum. Ama hayatın içinde yokum. Bir gün tek başıma kalmaktan korkuyorum.

Ölmekten korkmuyorum. Sadece hiçbir şey yapamadan ölmekten korkuyorum. Ben karanlıklarda çok kaldım insanlara bir ışık tutabileyim istiyorum. Lakin bazen ben daha kendi yolumu bulamazken başka insanlara ne faydam dokunabilir ki diyorum. Yalnızlığımla mutluyum korktuğum şey tek başınalık. Yani bence yalnızlık soyut tek başınalık somut bir şey. 🤔

İşte bunu duymak çok iyi geldi. Tam olarak böyle şeyler duymaya ihtiyacım vardı 😇

Teşekkür ederim 😇

Ya boğuluyorsam?

Ya bırakamıyorsam?

Peki ya o gün çok geç kalmış olursam?

Emin misin? Ben hayata geç kalmaktan çok korkuyorum. Bir gün kendimi yapayalnız bulursam ne yaparım?

Hayır tabi ki. Ama ailemi kaybetmekten ve hayata dair bütün tecrübesizliğim ve bilgisizliğimle tek başıma kalmaktan korkuyorum.

Aslında kendimle mutluyum. Yalnızlığı da seviyorum. İnsanların arasında sıkıldığım zamanlarım olmuştur ama hiç yalnızlıktan sıkılmadım. Bendeki sadece gelecek kaygısı. Yaşım ilerliyor ve sevgi nedir bilmiyorum bile. Zaman da çabuk geçiyor.

Ama bilinmezlik yorucu. Kaldı ki içinde yaşadığımız dünya malum. Hayatta tek başına, kimsesiz kalan bir kadın olmak çok zor. Korkar insan...

Seninle aynı fikirde değilim. Bu hayatta acı çekebiliriz sorunlar yaşayabiliriz mutsuz olabiliriz ama sevgisiz kalmak çok ağır bir yük. Hayatın temelinde sevgi var.

İşte orada ince bir çizgi var. Mesela ben şu ailemleyim ve yalnızım ama şikayetçi değilim. İlerde evlenip yalnız hissettiğimde de bir şikayetim olmaz diye düşünüyorum. Nasıl desem yalnızlıkla tek başınalık farklı şeyler. Yalnızlık soyut tek başınalık somut bir şey bence. Anladığım kadarıyla ben yalnızlıktan ziyade tek başınalıktan korkuyorum 😁

Fiziksel birliktelikten kastın ne bilmiyorum ama yanlış anlaşılmakta istemiyorum. Ben sadece böylesine kötü bir dünyada bir kadının tek başına barınamayacağını düşünüyorum. Böyle bir durumda başıma gelebilecek kötülüklerden korkuyorum. Hayatın acı gerçeği: bir evde bir erkek (baba, abi, eş fark etmez) şart! Kadın başına ayakta kalmak imkansız gibi bir şey. İnsan paranoyak bile olur. Kendimi yeterince anlatabildim mi bilmiyorum ama korkuyorum sadece tek başına kalmaktan

Abimden fayda yok. O da kendi hayatını kuracak bir gün. Babam da her daim yanımda olamaz... Bir gün tek başıma kalmamak adına tek çözüm evlenmek. Ama herhangi biriyle de evlenemem. Ve eş adayını nasıl bulacağımı da bilmiyorum.

İşte asıl sorunda bu zaten. Bende evlenmiş olmak için evlenemem kimseyle. Saygı, sevgi, güven, sadakat şart. Bunları bulmakta zor. Üstelik sudan çıkmış balık gibiyim, insanları tanıma konusunda sıfırım. Doğru insanı seçebileceğim yönünde endişelerim var.

Ben aslında bu işlerin nasıl yürüdüğünü çok bilmiyorum. Çevremde de öyle evlilik düşünen biri yok. Bir çevremde yok zaten de. Nasıl tanışacağım birileriyle onu da bilmiyorum. Adam olsun istiyorum sadece. Kafa yapımız uysun istiyorum. Kavgalar gürültüler illaki olacak ama her şeye rağmen saygımızı ve sevgimizi koruyabilelim.

Evet ama çevreden olunca tanımış mı olacağım? Yine de tanıyamadan evlenmeyecek miyim? 😁

İyide benim elimden ne gelir ki? Ben evlenmek istiyorum diye ortaya dökülemem utanırım 😁
Ben aşırı derecede dürüst bir insan olduğumu düşünüyorum 😂

Sinirli olduğumu düşündüren şey ne?

Bazen bazı şeylere çabuk öfkelendiğim oluyor. Ama seninle konuşurken sinirlendiğim bir durum olmadı😇

Benim aşk hayallerim eskidendi. Sevgi saygı güven yeterli. Anlayışlı olsun 😇 işin mantık boyutuna geçtim sanırım ben. Eskidendi kalbe kulak verdiğim günler

Eğer zorlukları birlikte aşabilecekse insan, bir ömür tutabilecekse birbirinin elini, sevgi saygı güven içinde huzuru yakalayabilecekse eğer ve aynı dili konuşabiliyorsa aşka ne gerek var ki?

Ama evliliği yürütebilmek için bunlar şart. Ekstradan birde aşk olursa aman yok kalsın demeyiz neticede. Olsa ne güzel olur ama şöyle bir şey var aşık olduğum lakin aynı dili konuşamadığım sorunlar yaşadığım biriyle evlenmektense aşık olmadığım ama anlaşabildiğim güvendiğim biriyle evlenmeyi tercih ederdim ben 😇

Ben çok duygusal bir insanım aslında. Ama sadece hayata pembe gözlüklerle bakmayı bıraktım. Romanlardaki, filmlerdeki o aşklar sadece hayal ürünü. Günümüzde gerçek aşkı bulmak imkansıza yakın. Ben neticede sevgisiz bir evlilik düşünmüyorum. Karşındaki insanı içtenlikle sevdiğin ve onun tarafından sevildiğin sürece aşkı gözden çıkarabilir insan. Ben böyleyim en azından. Benim istediğim şey asgari değil aslında. Herkesten daha çok şey istiyorum belki de. İnsanlar para pul, ev bark gibi somut şeylerin peşine düşüyorlar. Her şey dört dörtlük olsun istiyorlar. Bense huzur, sevgi saygı istiyorum. Benim isteklerime ulaşmak o uyumu yakalamak daha zor diye düşünüyorum. Aşk denilen şey gelip geçici olabilir ama sevgi bakidir

Mesaj gönderilemiyor.