Ah ya birinci sınıfta aşı olmuştuk. Kızlar ciyak ciyak ağlardı. Ben de korkardım da belli etmeye utanırdım. Sesimi çıkarmadım hiç aşımı da olmuştum. Boşuna korkmuşum demiştim sonra.. Utanmaktan ses çıkaramama durumu işte.. Cesur sanmışlardı tabi. 🤣 Sonra sevdim ama kan vermeyi de severdim ben.. 😊
Hani daha sağlık görevlilerini görünce ağlamaya başlayıp aşı olduktan sonra da ağlamaya devam eden tipler vardı ya sınıflarımızda hah işte ben o yaygaracılardan biriydim çok korkardim eskiye nazaran korkum azalsa dahi kan alınırken ya da iğne vurulurken hala ruhum cekiliyo sanki lakin yiğitliğe b.. sürdürememek için susuyorum😂😂
İlk okulda Aşı olacağımızı üç gün önceden söylemişlerdi bende o gün hasta numarası yapıp okula gitmemiştim aşı olmamak için. Sonra eve kadar gelip vurmuşlardı. Orta okulda da kaçtım yine eve gelip vurdular.🤷♀️
hep korkardım 😀 lisede aşı olucaz korkudan nasıl betim benzim attıysa artık bayan öğretmen dedi ki önce korkanlardan başlıcaz diyip tuttu çekti beni gülerek sarıldı öyle oldum ilk iğneyi 😒
Her zaman ilk aşı olmak isteyen ve aşı olmayı çok seven biriydim. O zamanlar kendimi ilk aşı olmak istediğimde falan çok cesur biri olarak görürdüm. Çok özlüyorum o günleri
Nedense aşıdan hiç korkmayan hep ben olurdum gıcık öğretmen o yüzden beni en öne alırdı 😡tabi daha sonrasında aşıdan aşırı korkar oldum hatta bir keresinde bayildim