Sürekli aynı işi yapmak sıkıcı değil mi? Nasıl katlanıyorsunuz?

Katlanamıyorum ki. 2011 yılında üniversiteden mezun oldum. Grafik tasarım mezunuyum, iş öğrenebilirim belki diye 3 tane reklam ajansına staj yaptım. İş öğrenmek şöyle dursun ayak işlerini yaptım sadece. Bu yüzden küçük ve kurumsal olmayan yerlerde çalışmayın. Maaş maaş değil, sskyı yapmıyorlar zaten. Yanında bile geçmeyin böyle yerlerin.

Reklam ajansları sayesinde mesleğimden soğudum, mecburen mağazacılık sektörüne atıldım. 3 mağaza değiştirdim. İlk mağazada her personelin günlük satış kotası vardı. Onu dolduramadığın sürece sıkıntı. Bir noktada at yarışına bağlıyor; bugün de bu kadar satmalıyım falan. Bana göre değildi, çıkıp ikinci mağazama girdim. Büyük bir mağazaydı ama beni iç giyim reyonuna verdiler. Nefret ettim çünkü kadın müşteriler problemli. Zaten meraklı da değilim iç giyime. Sonrasında gene başka bir büyük mağazaya geçtim. Erkek reyonundaydım, burası süperdi. Erkekler kolay yaratıklar, insanı yormuyorlar. Burada da sürekli kıyafet katla dağıt et kasaydı derken sıkıldım çıktım. Aşırı kalabalıktı bir de. Sevmiyorum kalabalığı.

Beyaz yakaya geçişim okullarda çalışmaya başlamamla oldu. Mesleğimi yapabildim, dizgiciliği o okulda öğrendim. Belli bir ekiptik herkese bir ders verilmişti. O ders için test kitabı ve soru bankası hazırlıyorduk öğretmenlerle birlikte. O işi sevmiştim ancak çalışma ortamı kötüydü. Vasat insanlarla çalıştım. Şefim açar arabesk bütün gün o çalar. Dedikodu yapılır.

Başka bir okulda daha benzer bir iş yaptım ve sistemleri zayıf olsa bile çok kaliteli ve kafa dengi insanlarla çalıştığım için mutluyum. Maalesef bu okul el değiştirince kapandı. Kapanmamış olsaydı bile sürekli insanların benden iş beklemeleri, aralıksız çalışıyor olmam beni sıkmıştı. Herhalde çıkardım bilmiyorum. Yeni yönetimle anlaşamayınca çoğu kişi gibi ben de çıktım.

Bir tanıdık vasıtasıyla gene staj gibi bir iş buldum sevmedim çıktım. Bana uygun olmayan bir işti ve anlamadığım bir sektör. Sadece iş var diye abuk sabuk yerlere de girmeyin yürümüyor. Oranın patronu sinirliydi gelir ortaya bağırır giderdi. Kadını sevmediğim için çıktım. Kimse bana bağıramaz.

Pandemi dönemi boyunca çalışmadım. Sonra gene bir tanıdık vasıtasıyla çarşının içinde bir dernekle yarı zamanlı olarak ofis elemanlığı yaptım. Esnaf gibi hissetmek güzeldi, orada diğerleriyle de sohbet ediyordum. Yeri geliyor dükkanı kilitleyip geziyordum. Az iş olduğu için maaş azdı, sigorta da yoktu. Emekli biri için biçilmiş kaftanı. Kendimi işte gibi hissetmiyordum ama sigortamın da işlemesi gerektiği için oradaki bir tanıdık bana iş buldu.

Kendi çalıştığı yerde planlama destek elemanı olarak çalıştım. Sürekli takip gerektiren işler bana göre değildi, hapishane gibi bir ofis ortamı. Sabah 8 akşam 6.30 haftasonu tatil ama günde 10 saat çalışmak beni boğdu. Sigortamı tam yatırmıyorlardı. Demem o ki tanıdık vasıtasıyla bulunan işlere girmeyin. Olmuyor abi.

Sonrasında evime yakın olan A101e girdim. 5 ay çalıştım burada. Burayı sevmiştim. Yorucuydu ama en azından neredeyse evim gibi benimsemiştim. İşini yaptığın sürece kimse kimseye git öte demez. Bölge sorumlusu kafasına göre benim mağazamı değiştiriyordu çok sinirlenmiştim. En son mağazada müdür yardımcısı beni deli etti bir anda çıktım envanter onlara patladı. Öyle bir market ortamında çalışma arkadaşlarını ve yöneticilerinin sevebilmek çok önemli. Sevmeyince olmuyor.

Migrosa geçtim ara vermeden. Halen çalışıyorum, 20 gün sonra falan senem dolacak. Burada da sıkılmaya başladım çünkü hep aynı iş. Sürekli kasaadayım, money kart girdin girmedin yanlış girdin o kartlar zaten sıkıntı. Etiket kasa fiyat farkı çok sıkıyor. Ama etikette öyle yazıyordu diye çemkiriyorlar. Şunun fiyatını göremedim. İadem var diyorlar, o iadeler de sıkıntılı. İnsanların almaktan vazgeçtiği şeyleri reyonlara dağıtmak. Çok fazla iade çıkıyor. Sürekli bir önyüz derdi var, mağazayı toparlayacan, eyvallah. Yeterli adam yok, çoğu etiket yanlış, çoğunda da etiket yok. Ürün yok. Buradaki diğer sıkıntı da meyve sebze kodları. Bunlar çok yoruyor. Kasada müşteriyi iyi ağırlayamazsan hemen şikayet ediyorlar. Biz de insanız abicim. Karısıyla kocasıyla kavga eder gelir kasada deşarj olur, çözüm buymuş gibi.

Kaç tane iş değiştirdim halen seveceğim bişey bulamadım. Muhtemelen 101e geri dönerim, adam eksikliğinden dolayı bölge sorumlusu eski elemanlarının peşine düşmüş, geçen beni aradı gel diye.

Neyi severim bilmiyorum. Bunu bulmak çok önemli. Ya da işte sevecek bişeyler bulmalı. Maaşım yatıyor sigortam işliyor halime çok şükür de bir yere kadar işe yarıyor. Evet halime çok şükür. Ama yıllarca aynı işi insan nasıl tekrarlayabilir ki gelişemedikten ve yeni bir şey öğrenemedikten sonra? 1 kere yaşıyorsun. Şu yaşıma kadar çok fazla iş değiştirmiş olmam hem dezavantaj, hem de avantaj. Bir işte karar verip gittiği yere kadar diyip evin gibi benimsemek lazım yoksa hayat çekilmez.

eğer işini seversen hiçbir şey sıkıcı gelmez. bir öğretmen aynı dersi anlatırken her sınıfta farklı bir tad alır bir sınıf derse katılır bir sınıf katılmaz gibi.

İşini sevdikten sonra önemli değil gerisi. Aksam eve gideceğini düşünerek yaparsan çekici hala gelir :)

Bazi insanlar monotoniden hoslanir, ama her is de monoton degildir.

Ne yapalım sıkıcı da olsa katlanıyoruz.Düzen bu değişmez.