Türkçe "Yaban" Sözü ile Japonca "Yaban" Sözü Kökteş Olabilir!

Etimoloji meraklıları için bir paylaşım

Türkiye Türkçesinin kökensel bağlantıda olduğu en eski ata dil Proto Altaycadır.
Altayca; Türk dilleri, Moğol Dilleri, Mançu-Tunguz dilleri olmak üzere 3 ana kola ayrılır. Ancak benim de içinde olduğum bir grup dilci Korece ile Japoncayı da Proto Altaycanın 4. ve 5. kolları olarak benimser.

Yaban, Proto Altayca kökenini açıklamakta zorlandığımız sözlerin arasındadır. Altaycadan M > B dönüşümü ile "Yaman"dan ya da W > B dönüşümü ile "Yawan"dan ayrışmış bir söz olabilir.

Eski Asya Türkçesinde "Yawğan" biçimi bulunduğunu, eski Uygur metinlerinden anlıyoruz.

Modern Türkçedeki "Yavan" eski dilde kötü anlamına gelirken, modern dilde ses kayması ve anlam genişlemesiyle yağı az olan, yanında katık olmayan, tatsız anlamını kapsayagelmiştir.

Aynı kök sözden doğan ("Yabız") "Yavuz" sözü; Sert davranan, kötü olan, kötülük eden, şiddet uygulayan gibi anlamları karşılar.

Farsçaya Kıpçak Türkçelerinden geçmiş olduğu anlaşılan yaban sözü, daha çok çorak toprak, bozkır ya da çöller için kullanılmakta.

Türkçede; buralı olmayan, başka memleketten gelen, buraların yabancısı anlamında "Yabancı" sözü vardır. Buna karşılık Japoncada kaba, yabani, barbar, uygarlaşmamış insana "Yabanjin" denir.

Ayrıca Japoncada uygar olmayan toplum anlamında "yabankoku" sözü kullanılmaktadır. Bir de evcilleşmemiş, geri kalmış, çapulcu anlamında "Mikai Yaban" sözü vardır.

Her durumda Türkçede ve Japoncadaki anlamlarla oldukça örtüşüyor. Bkz. Uygar olmayan, yabani, vahşi, doğal fauna yaşamına işaret eden yaban hayatı ve yaban domuzu.

İlginçtir, "Yěmán" sözü Çincede de zalim, kaba, acımasız, vahşi anlamına gelmekte.

Yaban - Yaman - Yavan - Yěmán sözleri, Asya ortak coğrafyasındaki topluluklar arasında gerçekleşmiş ilişkilerin kültürel esinlere ve ödünçlemelere yol açtığına iyi bir örnek olabilir. Kimin kimden aldığını bilmemiz oldukça zor.