Kırmızılı Sultan ablanın ölümü hakkında ne düşünüyorsunuz, sizce aşk insanı ne hale getiriyor?

Sultan Özcan, henüz 15-17 yaşlarındayken köyüne gelen ve çocukluk aşkı olan bir ilkokul öğretmeniyle büyük bir sevdayla evlendi. Eşinin mesleği ve daha sonra polisliğe geçmesi nedeniyle Hakkari ve Giresun gibi farklı şehirlere taşındılar. Ancak dışarıdan büyük bir aşk gibi görünen bu evlilik, zamanla Sultan için adeta bir hapse dönüştü; eşinin aşırı kıskançlığı yüzünden yıllarca ağır psikolojik ve fiziksel şiddete maruz kaldı. Sultan'ın kırmızıya olan bağı da Hakkari'de yaşarken başladı. Eşiyle bir gün alışveriş yaparken kırmızı elbiseli bir kadın görmüşlerdi. Sultan, eşinin gözü başkasına kaymasın, hep kendisine baksın ve onu elinden kaçırmasın diye o günden sonra sürekli kırmızı kıyafetler giymeye başladı ve zamanla bu durum onun için bir kaçış haline geldi.
​Yaklaşık 20-25 yıl süren evliliklerinde çocuklarının olmaması ilişkilerindeki çatlakları büyüttü ve eşi, çocuk sahibi olamadıkları gerekçesiyle Sultan'ı terk ederek 1995 yılında boşandı. Çok sevdiği adam tarafından terk edilmek Sultan’da derin yaralar açtı. Önce annesinin yanına döndü ancak bir süre sonra annesini de kaybedince tamamen yapayalnız kaldı. Yaşadığı ağır travmalar neticesinde kronik psikoz teşhisi konulan Sultan, Konya'daki ağabeyinin yanına taşındı. Burada kendisi için yapılan tek odalı küçük bir kulübede yaşadı ve bu odayı tamamen kendi dünyasına çevirdi; tencerelerinden perdelerine, aynasından yatak örtüsüne kadar her şeyi baştan aşağı kırmızıya boyadı.
​Sultan Özcan, Konya’da kar kış demeden her sabah saat 10.00 civarında evinden çıkar, tepeden tırnağa kırmızı elbiseleri, kırmızı şapkası, çantası, ayakkabıları ve yüzüne neredeyse tamamen sürdüğü kırmızı rujuyla Konya sokaklarını adımlardı.

Romantize edilse de takıntı bu

Takıntı değil gerçek sevgi sevginin onu delirtmesi