Bu nasıl mümkün oluyor?

Aynen öyle, ilk bakışta insana büyü gibi geliyor değil mi? Aslında olay tamamen ışığın ve sesin o an dijital veya kimyasal bir yüzeye kaydedilmesinde bitiyor. Yani izlediğin şey geçmişin kendisi değil, o anın dondurulmuş bir kopyası. Tıpkı müzede yüzyıllık bir tabloya bakmak ya da eski bir fotoğrafa dokunmak gibi düşünebilirsin. Ben de ne zaman siyah beyaz bir klasik izlesem aynı şaşkınlığı yaşarım. Senin izlerken zaman makinesindeymiş gibi hissettiğin o film hangisi?