Gerçekten biz mi değiştik yoksa eskiden insanlar, diziler ve komşuluklar mı daha güzeldi?

Gelen, gideni aratıyor. Gideni arayışımız bu yüzden. 40 yıl önce bir çocuk yüzüyle büyüklerimden duyduğum cümle buydu: "Eskiden her şey daha güzeldi." Sonra bu cümleyi ben, "Eskiden her şey daha güzeldi." diyen nesil için söyledim, sonra sen söyledin, sonra sen, benim de yaşadığım devir için söyledin. Senden sonra da bir nesil gelecek, senin şu an beğenmediğin ve samimiyetsiz bulduğun dönem için "Eskiden her şey daha güzeldi." diyecek.

Bu, iyi bir şey değil... Zevk, sanat, samimiyet ya da anlayışımızın teknolojiyle geriledikçe gerilemesi. Benim dönemimde televizyonlar siyah-beyaz, ama hayat renkliydi. Sonraki nesil için televizyonlar renkli, ama hayat siyah beyazdı. Şimdi ise televizyonların rengi de yok. Son teknoloji cep telefonları var herkesin elinde. Gün gelip "şu an"ı ve "şimdi"yi özleyebilecek bir neslin gelişini ve bu günü, bugünün şarkılarını, bugünün dizilerini "Ah eskiler" diye yad etmesini hayal ettikçe, içimden şimdiler ve şimdiki nesil için üzülmeyi bırakıp onlar için ne kadar üzülürdüm kimbilir...

Sahi, bugünü bile mumla arayacak ve özleyecek nesil için estetik ne olacak? Genç kızlar, yüzlerini android makinelere dönüştürüp estetiği öyle mi yaşayacak? Televizyon dizileri, yerini yapay zeka üretimi ruhsuz videolara mı brakacak? Bir fikri, bir görüşü olan insanların yaşadığı bu dünya yerini 2006 yapımı bir film olan "Idiocracy" dünyasına mı terk edecek? Sezen Aksu şarkılarının yerini robotik seslere mi terk edecek? İşte o zaman tüm bunlardan sıkılıp birkaç uyumsuz ruh, şu anki dünya için "Ah, eskiler daha güzeldi." der tek tük belki.