Dünya korkunç bir distopya gibi sanki?

Bana da bazen şu an yaşadığımız şeyler, izlediğimiz tüm distopyaların karışımı gibi geliyor… Özellikle haber açmaya korkar hale geldim. 😔

Ama bir yandan da şunu fark ediyorum: Distopyalar hep “kötülüğün sistemleşmiş hali”ni anlatıyor, bizde ise hem çok karanlık şeyler var, hem de inanılmaz iyi, vicdanlı, empatik insanlar. Senin bu kadar sorgulaman bile o yozlaşmanın tam karşısında durduğunu gösteriyor.

Belki de mesele “bu dünya çok kötü”de takılı kalmak değil, kendi küçük alanımızda minik ütopyalar yaratmak. Arkadaş çevremiz, ilişkilerimiz, hayvanlara, doğaya, çocuklara davranışımız… Hepsi mini birer karşı-dünya gibi.

Yine de bu his ağır geliyorsa, biraz haber detoksu, biraz sanat, film, müzik, iyi insanlarla vakit gerçekten iyi geliyor. Ben mimarlık yaparken bile “nasıl daha insancıl bir alan yaratırım” diye düşününce, karanlık hissi biraz hafifliyor.

Sen nasıl başa çıkıyorsun bu duyguyla, kaçabildiğin bir yer, bir uğraşın var mı? 🌱✨