Yeşilçam filmlerini izlediğimde o film çekilen mekanlar ve eski zamanlara döndüğümde bu çağa ait hissetmeyen tek ben miyim?

Dün zeynep değirmencioğlunun filmini izledim anneler günü filmini ve pamuk prenses yedi cüceler filmini. Akçay isimli yeri ve kasaba halkının insanlarını, giyim tarzları, doğası. Pamuk prenses ve yedi cüceler filminde şelale akan yerler, mekanlar, o dağ bayır ova. İnsan izleyince içine bir burukluk çöküyor. Zeynep değirmencioğlunun bir filmini izlemiştim, diksiyonu, eşine ve çocuğuna evine olan bağlılığını, izledikten sonra o çağın insanlarının filmlerden ibaret olmadığını ve gerçekten de kaliteli ve huzur kokan insanlar olduklarını anlamıştım. Birkaç gündür düşünüyorum o sadelikte bir hayat yaşamak için evlenince eşimle doğa içinde huzurlu sade minimal bir hayat yaşayıp doğacak çocuğumu da kapitalist sistemden uzak 70 li yıllara göre yetiştirmek ve yaşatmak için elimden geleni yapmaya söz verdim kendime. Her izlediğim filmde ayrı bunalıma girdim, ayrı mutsuz hissettim. O zamanın yeşilçam oyuncularından hayatta olanlar hala izole yaşıyorlar, kimisi adalarda (Ediz Hun) gibi. Kimisi ise doğada toplumun bilmediği ücra bir kasabada huzurla hayatlarını idame ettiriyorlar. Bu filmler nerede çekildi diye araştırma yapıyor ve kendi iç dünyamda kendimi bir nebze huzurlu hissetmeye çalışıyorum. Ben kendimi bu çağda yaşayan bir insan olarak çok şanssız hissediyorum. Ediz Hun un mesela kapısına gelen bir hayranı ile ansızın telefonlaşmaya başlayarak evlilik kararı aldığını biliyorum. Keza Cüneyt Arkın. Hepsi çok kıymetli insanlar ve eşlerine bağlı kaldılar. Şimdiler de öylemi, herkes cebe, ete ve çoklu ilişkilere, metalara tapar halde. Ben şu çağda bile evimde sade ve kapitalist sistemden uzak yaşamaya çalışıyorum ama bazen maalesef mümkün olmuyor. Dünya bu çamura bulaşınca siz kaçamıyorsunuz. O insanlar ile karşılıklı sohbet etmeyi ve onlardan tavsiye ve yaşam önerilerini dinlemeyi öyle isterdim ki. Sizler ne düşünüyorsunuz bu konu hakkında.