Kemal Sunal 22 yıl önce bugün aramızdan ayrıldı, favori filminiz hangisiydi?

Efsane bir oyuncuydu kendisi. Her filmini ayrı ayrı çok seviyorum. Seçim yapmak öyle güç ki. Hababam sınıfı en çok onunla şenleniyordu, nasıl renkli bir karakterdi. Komediyi ustalıkla oynayan insan, aslında çok ciddiymiş, insan hayret ediyor, bir insan gerçekte ciddi olup nasıl gülmekten kırıp geçirebilir oynadığı rollerle. Her zaman İnek Şaban olraak kalacak akıllarımızda. Düşünüyorum da, Hababam sınıfının tüm oyuncuları birtane ve özeldi lakin Kemal Sunal'dan başkası İnek Şaban'ı oynayamazdı.

Ben sanırım en çok Kemal Sunal'ın da oynadığı Hababam sınıfı fimlerini seviyorum, o filmin müziği de bir başka güzel, insanı alıp götürüyor.

Ah bir de Hafize Ana'yla beraber Hababam Sınıfı düet yapmıştı, o sahne de fevkalade güzeldi.

Yine Hafize anayla beraber, vokal grubundaydılar, ah unutulur mu o sahneler, unutabilir miyiz.

Ah Adile Naşit ve Kemal Sunal kendi sesleriyle okumuşlardı şarkıyı.

Bence hiçbir sınıf Hababam Sınıfı kadar eğlenceli olamaz.

Keza, postacı filmini de çok severek izlemiştim.

Erdal Özyağcılar ve Kemal Sunal arasındaki atışma izlenmeye değerdi doğrusu :))

Badi Ekrem'le de çok güzel atışıyordu Kemal Sunal, keza Süt Kardeşler filmini de öyle çok sevdim ki, ah Kemal Sunal Halit Akçatepe olmadan düşünülemez.

Ve yine Kanlı Nigar filmini de çok sevmiştim. Kemal Sunal iki karakteri canlandırıyordu o filminde. İkiz kardeşi canlandırıyordu tek başına, Abdi ve Narçın'dı kardeşlerin adı. Abdi uyanıkken, Narçın saftı, aynı anda iki farklı zıt karakteri nasıl da ustalıkla canlandırdı, her yiğidin harcı değildir. Ben Abdi'yi de, Narçın'ı da çok sevmiş olsam da, en çok Narçın'ı sevdim.

Sabahlara kadar aynı oda da kalsa da, sevdiği kadına şiirler okuyan Narçın, nasıl da çok sevdim onu, aşkın böylesine saygı duymamak mümkün mü? Böyle masumane aşklara bayılıyorum. Tuttuğu eli bırakmayanlara hayranım.

Ah bir de Garip filminde Kemal Sunal'ın kendi kızı, çocuğu olmamasına rağmen Fatoş'a nasıl babalık yaptığı, hastalandığında onu iyileştirmek için çırpınışı, hayatını ona feda edişi, birbirleriyle olan tatlı atışmaları, birbirlerinden vazgeçmeyişleri efsane sahnelerdi, her sahnesi efsaneydi. Fatoş'un mahemede Kemal'i savunması, Kemal'in Fatoşu ölümden kurtarmak için kendini tehlikeye atışı nasıl da ağlattı beni izlerken, her izlediğimde de yine aynı duygularla izlerim. Herkes ister Kemal gibi bir babası olmasını ❤ Öyle bir babaya sahip olan bir kız çocuğu her zaman güçlü bir duruş sergiler, hem çocuğunun annesi hem de babası olmayı beceren baba gibi babalar var şu hayatta, ne güzel mesajlar vermişti o film. Biyolojik baba olmak yetmiyor baba olmak için, emek verendir baba, kendinden çok evladını düşünendir baba, canını siper edendir, evladının geleceğine yatırım yapandır, çocuğunun gözlerindeki neşenin, hayat enerjisinin mimarıdır baba, hastalandığında baş ucundan ayrılmayıp iyileşsin diye çırpınandır baba. Nasıl da insanın yüreğini ısıtan sahnelerdi. İyi ki şu hayattan geçti Kemal Sunal, ruhu şad olsun, o eserleriyle her zaman yaşayacak