Filmlerdeki kötü karakterlere neden sempati duyulur?

Filmlerde iyilerin, gerçek anlamda iyiden ziyade, samimiyetsiz, zoraki kalıplara sıkıştırılmış, klişe, birbirinin aynı tiplemeler olduğunu düşünüyorum. Gerçekçiliğini kaybetmiş karakterler bunlar hatta… Kötüler ise sansürsüz bir gerçeklik gibi çoğu zaman. Onların bazılarında bencillik var, kimisinde sevgisizlik var, kimisinde kıskançlık… Onlar kusurlu ve bir o kadar gerçekler. İyiler ise kusursuz bir melek timsali gibi yansıtıldığından, insanlık dışı, gerçeklik dışı bir hale getiriliyor.
Kötülerde kendimizden bir şeyler buluyor, onlarla empati yapabiliyor ve haliyle sempati duyabiliyoruz. (Kötü karakter ve ruh hastası arasındaki ayrımı yapabiliyor olmanızı umuyor, kimle empati yapıp, kimle yapılmaması gerektiğini biliyor olmanızı diliyorum.)
Çünkü biz de insanlık olarak kusurluyuz. Hepimiz bir miktar kusurluyuz. Hepimiz bir miktar iyi ve de bir miktar kötüyüz.
Çoğu zaman dizi ve filmlerdeki kötülerin içinde de çokça iyilik olmasına rağmen, iyilerin içinde hiç kötülük yok, hiç kusurları yok, haliyle onların hiçbir gerçekçi yanı yok.
Empati, sempati doğurur. Gerçek gelmeyenle de empati yapılmaz.

Çünkü alışılagelmişin dışında bir tutum sergiliyorlar. Dünya belli bir uyum içerisinde ilerliyor, insanlar birbirine belli olumlamalar dahilinde davranıyor. Kötü karakterler ise bu düzene uymuyor, sergilediği başkaldırılar farklı ve ilgi çekici oluyor bu nedenle sempati de duyuluyor. Sıradan insanların yaptığı gibi yol kenarında yere düşen çocuğa yardım edip çocuğun sevincini görmek belki alışılmış ve sıradan gelebilir ama bir başkaldırı farklı gelebilir çünkü herkese özgü değildir kötülük. Belki de kötülüğü gerçekleştirme ya da kötü olma sebebi mantıklıdır ondan da olabilir.

Bence kötüler daha çok ekran önüne çıktığından ve havalı olduğundan olabilir. Bir heyecan yaratıyor. Severim kötü karakterleri dnsndjd diziler de de öyle.