Film Senaryosu Olabilecek Bir Yaşam: Kim Bu Karanlıktaki?

Evde yalnız olduğunu biliyordu, ama yalnız hissetmiyordu. Aynaya baktığında, yansımasının ona göz kırptığını fark etti. Bu sadece bir anlıktı, ancak o an tüm gerçekliği alt üst oldu. Aynadaki görüntüsü ona yabancı gelmeye başlamıştı. Yansıma, sanki kendi kontrolünden çıkmış bir varlık gibiydi. Kendisine bakıyor, sırıtıyor ve bazen kaşlarını çatıyordu. Ancak bunların hiçbiri onun isteğiyle olmuyordu. Bir gün aynaya yaklaştığında, yansıması ona daha önce hiç duymadığı bir sesle konuştu: "Artık yalnız değilsin."

Bu cümle içini soğuk bir rüzgar gibi kavradı. Yavaş yavaş gerçeklikle olan bağı tamamen kopmaya başlıyordu. Bunu hissediyor fakat engel olamıyordu. Her gece daha da derinleşen kabuslar görüyor, kabusların içinde kim olduğunu ya da hangi benlikte olduğunu ayırt edemiyordu. Bir sabah uyandığında, kendi yatağında değil, evin karanlık bir köşesinde, dizlerinin üzerinde buldu kendini. Ne kadar zamandır orada durduğunu bilmiyordu. Zihninde bir uğultu vardı, ama bu uğultu kendi düşünceleri değil, bir başkasının sesiydi. Belki de evde yalnız değildi, belki de bu evin gerçek sahibi kendisi değildi.

Zamanla evdeki gölgeler daha da belirginleşti. Geceleri kapalı kapıların arkasında fısıldaşan sesler duyuyordu. Bir sabah uyandığında, duvarların boyalarında soyulmalar gördü. Bunları kendisinin yapmadığından emindi, ama başka biri de bu evde yaşamıyordu. Zihni ona bir oyun oynuyor olabilir miydi? Yoksa bu evde başka bir varlık mı vardı? Artık neyin gerçek, neyin hayal olduğunu ayırt edemiyordu. Giderek içine kapanıyordu; her gün biraz daha kendinden uzaklaşıyor, kim olduğunu unutuyordu.

Bir gece, eski bir şarkı dinlerken, aniden tüm ışıklar söndü. Odayı karanlık sardı, ancak müzik hâlâ devam ediyordu. Adam, gölgelerin içinde bir hareketlenme fark etti. O an, gölgeler arasında bir silüet belirdi. Kendisine doğru yavaşça yaklaşıyordu. Adam gözlerini kırpmadan o karanlık figürü izliyordu. Telefonunun ışığını açtığında, yüz belirginleşti: Bu, onun yüzüydü. Ama bu yüz ona ait değilmiş gibi duruyordu. Bu yansıma sadece aynada değil, artık evin içinde yaşıyordu.

Adam bir çığlık atmak istedi ama sesi çıkmadı. Gölgelerin içindeki figür, onun gözlerine bakarak fısıldadı: "Artık sen değilim, ben seni devraldım."