BÖLÜM 7- CAN SIKINTISINI YEMEKLE DOYURMAK ZORUNDA MIYIZ / BÖLÜM 8- SONUÇ: BELKİ DE AÇ OLAN MİDENİZ DEĞİL ZİHNİNDİR BİLİYORMUSUN?

Şimdi önemli soruya geldik.

Can sıkıntısını yemek dışında başka bir şeyle gidermek mümkün mü?

Evet.

Ama önce şunu anlamak gerekiyor:

Can sıkıntısı bir düşman değildir.

Can sıkıntısı beynin gönderdiği bir sinyaldir.

Tıpkı susuzluğun su istemesi gibi...

Yorgunluğun dinlenme istemesi gibi...

Can sıkıntısı da zihnin yeni bir uyarı istediğini gösterir.

Sorun şu ki modern dünyada beynin karşısında çok güçlü rakipler vardır.

Şekerli yiyecekler...

Yağlı atıştırmalıklar...

Sosyal medya...

Kısa videolar...

Sürekli bildirimler...

Bunların ortak özelliği çok hızlı ödül vermeleridir.

Neredeyse hiç emek istemezler.

Bir çikolata birkaç saniyede keyif hissi oluşturabilir.

Bir video birkaç saniyede dikkatinizi çekebilir.

Bir bildirim birkaç saniyede merak uyandırabilir.

Bu nedenle beyin çoğu zaman kolay olanı seçmek ister.

Fakat hızlı gelen ödüllerin önemli bir sorunu vardır:

Hızlı kaybolurlar.

Bir paket bisküvinin verdiği rahatlama uzun sürmez.

Bir süre sonra aynı boşluk hissi geri gelir.

Belki de mesele sadece ne yediğimiz değildir.

Mesele hayatımızda bizi meşgul eden, heyecanlandıran ve anlam duygusu veren şeylerin ne kadar yer kapladığıdır.

Çünkü bazen insanın midesi değil, günü açtır.

Ve dolması gereken şey bir tabak değil, yaşamın içindeki boşluklardır.

Bölüm 8- Sonuç: Belki de aç olan mideniz değil zihninizdir biliyor musun?

Bu serinin başında oldukça basit görünen bir cümleyle yola çıkmıştık:

"Canın sıkıldıkça daha çok yersin. Daha çok yedikçe buna canın sıkılır. Bu sefer daha çok yemeye başlarsın."

İlk bakışta sıradan bir alışkanlık gibi görünen bu durumun aslında ne kadar karmaşık olduğunu birlikte gördük.

Öğrendik ki kalori sadece bir enerji ölçüsüdür.

Öğrendik ki aynı yiyecek, aynı miktarda tüketilse bile her insanda aynı sonucu oluşturmaz.

Öğrendik ki açlık ile yemek yeme isteği her zaman aynı şey değildir.

Ve belki de en önemlisi...

Can sıkıntısının çoğu zaman mideyle değil, beyinle ilgili olduğunu gördük.

Çünkü insan sadece biyolojik bir canlı değildir.

İnsan aynı zamanda düşünen, hisseden, sıkılan, özleyen, merak eden ve anlam arayan bir varlıktır.

Bu nedenle bazen mutfağa giden şey beden değil, zihindir.

Bazen aç olan mide değil, oyalanmak isteyen beyindir.

Bazen ihtiyaç duyulan şey bir tabak yemek değil, yapılacak bir şeydir.

Belki bir sohbet...

Belki bir yürüyüş...

Belki yarım kalmış bir uğraş...

Belki uzun zamandır ertelenen bir merak...

Bu yazı boyunca kalorilerden bahsettik.

Metabolizmadan bahsettik.

Beyinden bahsettik.

Ama aslında bütün yazının özeti tek bir cümlede saklıdır:

Kalori hikâyenin tamamı değildir; sadece başlangıç rakamıdır. Gerçek hikâye, o kalorinin neden alındığı ve insan bedeninde neye dönüştüğüdür.

Çünkü döngüyü başlatan çoğu zaman kalori değildir.

Döngüyü başlatan şey, insanın açlıkla can sıkıntısını birbirine karıştırmasıdır.

Bu yüzden bir dahaki sefere kendinizi buzdolabının kapağını açarken yakaladığınızda önce midenizi değil zihninizi dinleyin.

Ve kendinize şu soruyu sorun:

"Şu anda gerçekten aç mıyım?"

Yoksa sadece canım mı sıkılıyor?

Çünkü bazen çözülmesi gereken problem tabağınızda değildir.

Zihninizdedir.

Bir hekim bir gün şöyle demişti:

"Uzun zamandır yaptığım doktorluk mesleğim boyunca açlıktan ölme noktasına gelmiş, açlığa bağlı gelişen sorunlar nedeniyle kaybettiğim bir hastam neredeyse hiç olmadı. Ama gereğinden fazla yemeye bağlı gelişen hastalıklar yüzünden kaybettiğim çok sayıda hasta gördüm."