Annesi ve babası ayrı olan var mı? Bu size nasıl bir olumsuz etki bıraktı?

Babam üç sene önce vefat etti.

Ben altı yaşımda iken de annemle ayrıldılar. Ayrılma sebepleri çok ilginçti.

Babam gecenin bir yarısı eve içkili geliyor, oturma odasında sigara içiyor sonrada beni öpmek için anneme beni uykudan uyandırmasını istediğini söylüyor, annem izin vermiyor "sigara kokuyorsun,o daha çok küçük hasta olur" gibisinden bir cümle kuruyor. Daha sonra kavga ediyorlar.

Kavga ettikleri esnada uyanıyorum ve babamı annemin boğazını sıkarken, annemi nefessiz bırakırken, yani döverken görüyorum ve koşup ablamları uyandırıyorum ağlayarak (evin en küçüğü benim)

Ablamlar annem ve babamı ayırıyorlar, babam mutafa bıçak almaya koşuyor, diğer üç ablam ve annem kaçıyorlar. O esnada kimsenin aklına gelmiyorum ve eli bıçaklı bir adamla (babamla) karşı karşıya geliyorum. Yalın ayakla koşup dışarı çıkıyorum ben de...

Sonrasını hatırlamıyorum. Küçükken babam ve annem ayrılmadan önce "baba" diye ağlardım ben çocuklar "annelerinin" isimlerini sayıklayarak ağlarken, çok severdim yani babamı, bu olaydan sonra neler yaşadığımı hiç hatırlayamıyorum ama. Bazen düşünüyorum acaba o günden sonraki günlerin benim için zorluğu neydi diye, ama bulamıyorum. Kimse de lafını etmiyor zaten.

Sonuç olarak, hiçbir zaman varlığını hissetmediğim birinin yokluğu da benim için anlamsızdı.

Annemle ayrıldıktan sonra başka biri ile evlenip başka bir hayat kurdu, bizi hiç aramadı, hiç ne yaptığımızı merak edip aramadı bizleri, hiç karşı karşıya gelmedik. Üç sene önce kanserden vefat ettiği gün, on yedi yaşımdayken, cenazede bir damla göz yaşı dökemedim.

Evlendiği kadın ağlayarak, yüzsüz bir şekilde bana "baban bizi terk etti" diye söylendiğinde, babamı aslında eli bıçakla gördüğüm ilk an onu içimde öldürdüğümü anladım.

Babam onları da terk ettiğinde, o kadından olan iki çocuğu vardı ve çocukların biri henüz altı yaşındaydı.

İnsanların ektiğini biçtiklerini anladım.

benimde annem ve babam ben 12 yaşındayken ayrıldılar ve benim bir tane 9 yaşında bir erkek kardeşim var bide ayrıyetten 3 tane de üvey kardeşim var. ve cidden çok zor annemin yanında babamdan bahsedemiyorum babamın yanında da annemden ve onun ailesinden bahsedemiyorum. yani arada kalmak da istemiyorum ama malesef olmuyo babam beni aşırı kızdırıyor ve ben babamın yanında hiç mutlu değilim. ama malesef annem mahkeme olduğu zaman çalışamıyordu o yüzden mahkemede bizi şu hayatta en nefret ettiğim şey olan babamın yanına gönderdi geri. ve babam ve babamın tarafı bize mahkemeden bile bahsetmediler ben 2 sene önce bunu ananemin yanına gittiğimde öğrendim. ve her koşulda o adam beni parasıyla satın alabileceğini sanıyordu. ben 1 sene annemin yanında kaldım. ve her ay nerdeyse benim okuluma geliyordu ve sadece para veriyordu ben hiç bir zaman babamdan sevgi, şevkat, görmedim sadece para gördüm ama annem ve dayımlar olsun, ananemler olsun hep bana daha iyi baktılar ve ben nedense onları daha çok seviyorum, ama mahkeme sayesinde nefret ettiğim babamın yanında kalıyorum çok kötü bişey buu...

tek değilmişim... ben 4 aylıkken beni doğruan kadın tarafından terk edildim. sonra babamla kaldım hep. babaanneme anne derim. halamlar babaannem amcam dedem bir nevi bunlar büyütmüş beni. gerçek sevgiyi hiç bilmiyorum ama eksikliğini de hissetmedim taaa ki çocuk büyütmek zor ama başkasının çocuğunu büyütmek -ben oluyorum- daha zor cümlesini duyana kadar. küçük halamın da sıkıntıları var gurbette falan ne zaman bir şeye kızsa hep benden çıkarır. evdeki herkes bana takık durumda... babaanneme göre sadece ev işi yapınca iyi biriyim. uh ağlıyorum. evde beni koruyacak hiç kimsem yok. bu yıl ygsye gireceğim senden bir halt olmaz diyerek beni o kadar dibe çekiyorlar ki... 16 yaşında beni doğuran kadın beni buldu ve ona inanıp buluştum kanım ısınmıştı.. o da sonra yeni kocasının kızını göstererek beniö zaten bir kızım var dedi... onun öncesinde şey oldu,, ben araştırmayı severim sıra dinlere gelmişti araştırıyordum bu yüzden imam hatibe yolladılar zorla örtü taktırdılar. babamın üç çocuğu oldu mutlular. ben her gün hakaret, halamdan babaannemdenağza alınmayacak küfürler yiyerek hayatta kalmaya çalışıyorum. tanrım neden böyle 😢😢

benim de annem babam ayrı ben 16 yaşındayken ayrıldılar yani daha bir sene oldu ama ergenliğimin tam ortasındaydım psikolojik olarak çok büyük bir çöküntüye uğradım babamla da çok iyi anlaştığımız söylenemez çünkü anneme senelerdir çok çektirdi çok üzüldük ama işin tuhaf olan tarafı ben bunca şeye rağmen babamı hala seviyorum ona zarar gelmesinden çok korkuyorum ona bir şey olsa yine ilk elinden tutan ben olucam bunu o da biliyor babam boşandıktan 3 ay sonra evlendi istemediğim biriyle. annem babamın evine gitmeme izin vermiyor onu cezalandırmak ister gibi ben hep gizli gizli gittim geçen gün yıllar sonra babamla aynı evde uyudum ona doyasıya sarıldım ama tabiki annemin gene bundan haberi yok izin vermiyor çünkü. her neyse bunun iyi tarafı insan böyle bir durumda öyle bir olgunlaşıyor ki şahsen ben 17 yaşındayım ama 25 yaşındaki kızlardan daha çok olgunum ilerde nasıl bir eş seçeceğimi biliyorum nasıl anne olmam gerektiğini biliyorum ben annemle yaşıyorum ev kira olduğu için maddi durum dan sıkıntı çok çektik o yüzden hep çalışmak zorunda kaldım yeri geldi tanıtımlara gittim yeri geldi mağzalarda reyon düzenlemesi yaptım yani hep çabaladım. şu an çok şükür dimdik ayaklarımın üzerindeyim hem okuyorum hem çalışıyorum. Ve bir diğeri de kendimi eksik hissetmekten kurtuldum yani bu duyguyu yendim. Uzun lafın kısası zor çok zor..

Benim de ayrildilar bu yila kadar babami desteklerdim ama babam sucluymus. Anneme kizardim hep sen bosanmak istedin babamin aklina sen soktun bu işi diye kizardim annemde odaya gecer gizliden gizliden aglardi. Ama yine uzulur ozur dilerdim annemden bu yil babamin suclu oldugunu anladim babam istanbuldaydi ve bana dua et geleyim ankaraya ve seninle gelirsem daha cok gorusuruz demisti dua ettim ve babam ankaraya geldi ama geleli 2-3 ay gorusemedik aglamistim gercek yuzunu o zaman gormustum ve babamdan uzaklastigimi hissettim. Annem hakliymis demitim o zaman. Anneme gidip anlattim durumlari biliyodu zaten aglayip anneme sarilmistim. Sen haklisin annecim ozur dilerim demistim. Çok iyi hatirliyorum o zamanlari. O zamanlar tabi bir kankam var bana her seyde destek cikan onunla iyilesirdim ben cok sansliyim diye dusunuyorum cunku o kankamla 3 yildir ayni okul ayni sinif ve ayni yerde oturduk ayrica ayni mahalle oyle bir kankaligimiz vardi simdi ben ozel okula yazdirildim oda ayni okula devam ediyor simdi babam ve pis sulalesi beni disliyor gitmek istemesemde babami ozluyorum zorundaymisim gibi bir his var bende. Benim annemle babam 5 yil once bosandilar ve annem 3 yil once baska bir adamla evlendi. Bizi boyle durumlara babam getirdi. Şu an da kankama dedimki bu siteye bir goz at dedim ve benim yorumumu oku bana ss at dedim kankam saolsun seni cok seviyorum kankam ve ailem (babam hariç)

Benimde annem babam ayrildi.. Tabiki bu psikoloji agir oldu.. Psikolojk destek aldim... 1 sene okula ara verdim derslerim cok dusmustu.. Kendimi toparlamis olsamda, Hala daha psikolojik destek almaya devam ediyrmm.. Aile degerlerine cunki cok duskun biriyim.. Ama ne olursa olsun annem babam.. Annem yanindayim.. Annem hicbirzaman kendi sorunlari yuzunden bizleri uzak tutmadi gorusmemizi istedi ve sagladi.. Simdi gorusmuyorum babmla ama sonucta o benim babam yani ilk dustugunde elinden tutacak olan yine benim.. Bunu biliyor.. Ben herzaman diyorum birlikte olmak anlasmayi birakin bazen kavga etmeyi veya dogru br ayrilik sekli uiygulamiyoruz.. eee haliyle en zayiflar yani cocuklar daha cok etkileniyo.. Aslinda konuscak cok sey var bu konuda.. Ama gercekden agir bir durum kesinlikle bunu yasayipda uzerinden etkisini atamayanlar veya yasiyor olanlar psikolojk destek almali.. Hayatta hersey insanlar icin.. Ayriliklarda beraberliklerde hersey..

Benımde annemle babam ayrı. ben şuan 18 yaşndayım ve annemle babam ben 6 yaşındayken ayrıldılar. gıttı başkasıyla evlendı. baba sevgısı nedır gormedım hıc.tatmadım.nasıl bı duygudur dıye.okulda 6 7 yaşlarındayken herkes babam bana şunu aldı babam bana bunu aldı derdı senın baban ne aldı derlerdı ben oylece susardım benımde annem bunu aldı derdım utanmamak ıcın. annem hem annelık hem babalık yaptı bana. ımkanı olmasada her ıstedıdgımı aldı. ama şuan ayaklarımın uzerınde durcak yaşa geldım.ben babam yuzunden ıntıhar bıle ettım çok çektırdı bana.zorla çalıştırdı tehdıt ettı eve gelıp annemı dovdu flan .. :/

ama olsun uzulme. bu yalan dunyada canı yakanın canı 2 kat yanar

Babanin ne icin oyle yaptigini anlamis degilim fakat annen basina bise gelmesin diyehep oyle yapmis. Bu arada aklima takilior nasil baba olacagim diye demissin, sen bence cok iyi baba olursun cunku sende baban gibi davranirsan evladinda senin hissettiklerini hissedicek ki bunu hic istemezsin herhalde :)

Ben 23 yasindayim cok mutlu bir yasantim vardi 24 yillik evli annem babam simdi bosanmayi dusunuyorlar ben anneme babama cok bagli asiri derece biriyim babama sevgimi gosteremem ama icimden sanki onaaa sevgi akar anneme zaten gosterebiliyorum ama sanilandan gosterebildimden asiri daha cok seviyorum ama ikiside benim icin 24 yil evli kaldilar ama artik yurumuyo karikoca hayatlari coktan bitik annem mutsuz bende ayrilirsa yaninda olucami soyledim destek olucami ama babamla birlikte simdiki evimizde yasicam ama dusunuyorumda okadar cok agirki buuu ruhum aciyor kalbim aciyor bedenim heryerim buna nasil katlanicam nasil devam edicem yasamaya herkez nasil yasiyo aklim almiyo hic bir zaman tam mutlu olamicami hisediyorum hep eksik

annemle babam ben 4 yaşındayken ayrılmışlar annemle kalıyordum şu an 18 yasındayım bu zamana kadar doğru dürüst görmedım görsemde 10 dakika filan görüyordum yanı sınıfta arkadaslarım babam söyle babam böyle derdi herkes anlatırdı ben susar kalırdım 2-3. sınıfta ödev verirlerdi babanızı tanıtın diye ben o gun okula gitmezdim. ölmedi Allah'a şükür yaşıyor ama nedense hiç konuşmak gelmiyor içinden 18 yıl yanımda yoktu şimdi annem diyor o senın baban komsular diyor gelsin eve konuşsun sevgisini göstersin cocuklara diyorlar bu seneye kadar sevgisini görmedim sadece para gönderiyordu insan kaç yaşına gelirse gelsin içinde bir eksiklik bir güvensizlik oluyor bunun bir çaresi yok büyüdükçe insan yoklugu daha da büyüyor.

Cıks..Maşallah 28. senelerini dolduracaklar, yaşlandılar :(

bogazımda hep dugumlenen ve soyleyemedıgım ıkı hece ... BA - BA .