Hayatıma makul bir anlam bulamıyorum?

Öyle basit değil yaşamak. Her şeyden önce bir amacın olacak. Hep koşturmayla geçecek günlerin. Bazen, birbirini o kadar takip eden, o kadar sıradan zamanlar geçireceksin ki tarihin karışacak. Hangi güne uyandığını hatırlayamayacaksın salı zannettiğin aslında perşembe olacak. O zaman anlayacaksın ki, kendini tekrar ediyorsun! Diyeceksin ki, neden durduğum yerde dönüyorum koşmak varken? Boşa geçirilen bir ömrün ardından, öylece durup baktığını anlayacaksın. Anlamazsan ne olur? Hiç! Sap gelir saman gidersin.

Şimdi iyi dinle;

Mutlaka bir amacın olacak ama saçmalamayacaksın. Yürünecek bir yolun olacak. Sırt üstü yatarak yaşamanın büyüsüne kanmayacaksın çünkü hiç öyle bir hayatın olmayacak. Bir inancın olacak! içi boş küfe gibi, hayatın kıyısında durmayacaksın. Yan komşunla, iş arkadaşınla, beğendiğin adamın/kızın sevgilisiyle yarışmayı bırakacaksın. Kendinle olacak savaşın, kendini geçmeye uğraşacaksın. Aklının güzelliğine takacaksın kafayı, burnuna değil. İçindeki boşlukları, güvensizliğini neşterle dolduramayacağını anlayacaksın. Ailene ve dostlarına seni üzen, sevgili olduğunu sandığın, acı veren tiplerden daha çok zaman ayıracaksın. Ayıracaksın, çünkü gerçekten sevildiğini hissettiğin yer, onların yanı olacak. Gazete, kitap okuyacaksın. Dünyayı, ülkeni, çevreni bileceksin. Kendini, ne pahasına olursa olsun geliştireceksin. Gerçek sevgiyi arayacaksın. Ararken mutlaka yanılacak, kırılacaksın. Yanlışlarınla öğreneceksin. Her önüne gelene salya sümük aşık olmayacaksın. Mantığını ve sağduyunu elden bırakmayacaksın. Bunların hiçbiri kolay olmayacak. Avuçların kanayacak, kolların çizilecek, gözlerin dolacak. Hayat sana vuracak, sen ayağa kalkacaksın. Bir daha vuracak, bir daha kalkacaksın. Yığılmayacaksın, yıkılmayacaksın! Kendine, ideallerine, sözlerine sahip çıkacaksın. Arkasında duracaksın hayallerinin sözlerinin. Ne kadar çelme taksa da hayat sana kalkacaksın! çünkü, yaşamanın tadına ancak o zaman varacaksın.

Kalk, kendine gel ve silkelen.

İnsanın hayatında yaşanan olumsuz olaylar..
Aşırı stres sıkıntı ve üzüntü insanın ruhunda bir iz bırakır...
Bu birikim bir zaman sonra bedene yansıyor...
Kendini yorgun halsiz hissediyorsun..
Çaresiz bataklığa saplanan kuş misali çırpınıyorsun...
Çırpındıkça batıyorsun...
Temel sorun duygusallık en büyük sorun budur...
Duygusal kişi çok kırılgan olduğu içğn çevresindeki olumsuz olaylardan çok etkilenir...
Aşırı fedakar ve iyi niyetli olması çevresindeki bencil insanlar tarafından sömürülür ve gün gelir tükenir...
Bencil insanlar kendi hayatını yaşamaya devam ederken o kişi bunalımdan bunalıma sürüklenir...
Gamsız olmak en iyi çaredir...
Duygusallık insanı tüketiyor...