Annem; "Seni doğuracağıma taş doğursaydım" Dedi :(

Sevgilimden ayrıldım, ciddi bir bunalım yaşıyorum. Eskiden tüm sıkıntılarımı ailemle paylaşırdım, ama sanırım yaş yirmi beş olunca biraz daha olgunlaştım. Her şeyimi paylaşamıyorum, içimde yaşıyorum sıkıntılarımı. Ailem unuttum sanıyor, ama işte unutamadım. Ayrılalı üç ay oldu. İçime çok kapandım, çok sessizleştim. Ailemle bir şey konuşmuyorum, Aynı masaya oturup yemek de yiyemiyorum. Elimde değil, ciddi anlamda bunalım yaşıyorum. Kimseyle görüşmek, konuşmak içimden gelmiyor. Yapı olarak da biraz melankolik bir tipimdir zaten. Bazı şeyleri kolay atlatamıyorum. Neyse, dün yemek yiyecektik, ben aç değildim. Canım yemek filan da istemiyordu zaten. Annem ısrarla yemeğe çağırınca gitmedim o da sinirlenip," seni doğuracağıma taş doğursaydım keşke" dedi. Biliyorum, benim üzgün olmam onu üzüyor, o yüzden söyledi, ama çok moralim bozuldu. Zaten psikolojim bozuldu, bir de ailem böyle yapınca daha çok üzülüyorum. Yani dediğim gibi melankolik bir tipim ben, bir rahat vermiyorlar acımı rahat rahat yaşayamıyorum. Ya kimseyle görüşmek, konuşmak içimden gelmiyor, niye anlamıyorlar beni yaa :( Benim durumumda olan var mı?
Annem; "Seni doğuracağıma taş doğursaydım" Dedi :(
Cevapla