Ölümün olduğu bu dünyada neden herşeye çok üzülüyoruz?

Ölüm var ise, Hak var ise; ve bizler aslında rüya olan adına da dünya denen bir yanılsamada isek neden bunu yaratılmış insanoğlu fark edemez?

Çünkü insan tapmayı sever; paraya, eve, arabaya, güce, kibre, zinaya, bedenlere, arzu ve isteklere, nefsin ve şeytanın sunduğu o '' tatlı '' şeylere ve de hürmetsizliğe; hem de onun üzerinde emeği olanlara ve de onun Yaradan'a hürmetsizliğe tapmayı sever işte insan...

Nerede nefsani şeylere büyük değerler veren insanları görsem soğuyorum onlardan; nerede zevke sefaya haddi aşmak suretiyle bağlı birini görsem; ona emanet edilen bedene iyi bakmayanı görsem soğuyorum. Belki de değere hürmet etmeyip de nasıl bu dünyaya geldiklerini göremediklerini fark etmemdendir.

Allah her şeyin ama her şeyin hayırlısını versin, ölümün dahi; hepimiz günahkarız, hepimizin büyük hata ve günahları var; Allah doğru yolu bulup da hakkıyla dünyanın tevekkülünü etmemizi nasip eyler inşAllah...

Bunu gereğinden fazla üzülen ve kendini yıpratan çoğu kişiye anlatsamda bazen bende aynı duruma düşebiliyorum.. Ölüm varken üzülmek mutsuz olmak yıpranmak niye? Gece gece bu güzel cümleleri hatırlattığın için sagol 😊