Hayatinizda hic dua ettikten sonra bir mucizeyle karsilastiniz mi?

Tanrı’nın buyruklarını yerine getirmekle duanın cennete giden yolunu açmış oluruz.
Rab her şeyden önce şunları istiyor:
Kardeşinle kavga ettiysen ya da ona kötülük ettiysen, Tanrı’ya sunağını sunmadan önce git kardeşinle anlaş.
Huzurun yoksa Tanrı’dan huzuru nasıl elde edeceksin?
Sen bağışlamazsan nasıl bağışlanacağını umarsın?
Kardeşine karşı kızgınsan Allah Baba senin duanı nasıl dinlesin?
Gerçekten de Tanrı her türlü kızgınlığı hatta öfkelenmeyi bile yasaklıyor.
Yusuf’un öyküsünü anımsayalım (Yaratılış 45,25),
Yusuf babasını kendisine getirmeleri için kardeşlerini gönderiyor ve onlara "yolda kavga etmeyin" diyor.
Burada bizlere bir ders verilmek isteniyor.
Gerçekten de yaşam biçimimizi bir "yol"a benzetebiliriz.
Dua yolunda iken yüreğimizde öfke bulunuyorsa Allah Baba’ya doğru gidemeyiz.
Musa’nın yasası, "öldürmeyeceksin" diyor.
İsa bu konuda daha ileri giderek insanın kardeşine karşı öfke duymasını bile yasaklıyor.
Hatta insanın kötü bir tek söz bile söyleyerek rahatlamasına izin vermiyor.
Havari Pavlus bizi uyarıyor:
"Öfkenizin üzerine güneş batmasın" (Efes.4,26).
Kardeşini bağışlamayı reddedersen bir günü dua etmeden geçirmiş olursun!
Ya da kardeşinden nefret edersen dua etme (yeteneğini) yitirirsin.

Allah'ın sevgili kulu olup oılmadığını bilemem ama teslimiyet ve samimiyetle edilen dualar kabuldür, bunu biliyoruz. Gökyüzüne bakarak edilmemeli tabi