Tasavvuf ve yalnızlık ilişkisi nasıldır?

okudugum tasavvuf kitaplarına göre halkı aradan cıkar hakka yönel özet bu ve başka bir sorum ise kendimi bu dunyaya ait hissedemiyorum insanlar cok uzakta gibi ve cok yalnızlık hissediyorum ama bazen yakıyor bu duygu canımı aslında tek sorun kabullenmekte kabullendiğim an bu yalnızlıgı sorun kalmıcak cunku yalnızlık benim en derin özümdeki his bu degişmez degiştirilemez

bak bulursam sana bir kaç yazı yolluyorum cok begendim

Yalnızlık ve Birlik
Yalnızlık iki kıyısı olan bir ateş denizidir... Bir kıyısı umutsuzluk bataklığı, diğer kıyısı hiçlik sahilidir. Yalnızlığın ateşten denizi ten'e ait yüreği yaktıkça, umudu olanlar hiçlik sahiline adım atarlar... Hiçlik sahilinin yakıcı güneşi hassas olan tene dokundukça, serinlemek için gönül umanına dalma hissi büyür. Arttıkça artan bu serinleme hissi sonunda dayanılmaz bir hale gelince gönül ummanına daldırır. İşte tam bu anda ortada ne bir kıyı ne de tutunacak tek bir dal kalır. İlk önce korkup yüzmeye çalışılır, gönül ummanında ten kuvvetiyle.. Bir süre sonra ten kuvvetinden ısınan gönül suları ateş kesilir... İçindeki yalnızlığın nedeni, topraktan meydana gelmiş soğuk et parçası olan yüreği yakarak kalp tohumunu filizlendirir. Tâ ki kalbin yani merhametin kökleri, gövdesi ve yaprakları varlığını sarıp sarmalayıncaya dek... Artık varlık ortadan kalkmış kalp çiçeğinin sayısız nilüferlerinden biri olarak gönül denizinin üzerinde köklerle birbirine bağlanmıştır

nette buldum