İnancımı kaybettim?

Bugün yarım kalanlara rağmen yarın tam olacaklar için savaşmaya devam etmelisin. Yaşamaya devam etmelisin demiyorum ; demiyorum çünkü o savaşa girmeden yaşamaya başlayamazsın. Kazanmalısın da demiyorum çünkü yine biliyorum ki kazandım dediğin her şeyde bir kaybettiğin var. En iyi sen bilirsin; her şeye sahibim dediğin anda hiçliğe düşen de sendin bu ‘O’ diye hissettiğin anda en yarım kalanda.
Kim ne anlatırsa anlatsın o acıyı çeken de sen oldun aynı acıdan geberip kendi omzunda ağlayan da sen olacaksın. Acı çekmek çoğunun işine gelip nefes dahi almanın hayatın cezası olduğunu düşünenler olsa da bende eminim ki hayatta güzel anlar da var. Eğer varsa benim bir tane bile güzel anım olmadı diyen tüm güzel anlarımdan vazgeçmeye hazırım ben. Hazırım çünkü içimizde yerin yedi kat dibi de var karanlığın her tonunun olduğu; yedi kat göğü de var beyazlarının hüküm sürdüğü.
Bir de Dünya var işte tam ortada duran. Hepinizin karanlığın tonları arasında gezindiği de oldu beyazın içinde kaybolacak kadar saf olduğu da. Bana Dünyayı tarif et deseler ‘’yıldızların altında’’ derim. Senin “cehennemin dibinde” diye tarif etmene inat umuttan gamzelerimle gülerim sana. Bir masalın hayali kadar gerçek olamasak da en az masallardaki kadar kötüler var hayatlarımızda.
Okuduğunuz romanlar kadar karışık olmasa da bin bir entrika dönüyor etrafımızda. Neyse ki tek bir gerçek var: Ölene kadar –ki inandığın yaratıcıya göre ondan sonrası da değişir- uyandığın her gün yeni bir sayfa var. Kiminin dünden silgi izli, kiminin silmekten yırtılmış, kiminin bir parça, kiminin bembeyaz.. Ama var.. Ve hangi günün son sayfamız olduğunu bilmek imkansız. Tıpkı aldığımız nefesi verip vermeyeceğimizin garantisinin olmadığı gibi.. Tıpkı sen gibi.. Tıpkı ben gibi..:)

Sanırım kötü bir süreçten geçiyorsun , ondan dolayı bu sorgulamanın ortaya çıktığı sonuçta seni daha da karamsar yapıyor. Ona bakarsan hepimiz bir gün toprağa karışıp yok olacağız fakat yinede çalışıp çabalıyoruz. Hayata umutla bakmaya çalışıyoruz. Beklentilerimiz var hayattan onları elde etmek için didinip duruyoruz. Oysaki öleceğiz bir ve yaptıklarımız arkamızda bırakacağız, evimizi, ailemizi, dostlarımızi , kazandığımız parayı kısaca herşeyi. Yalnız bu bizim hayata devam etmemiz gerektiği gerçeğini değiştirmez. İnanç konusuna gelince , bu kadar yıkımın altında mazlumlar can verirken kimi uykuda kimi daha çocuk yaşta her gün tekrarlanırken bütün bunlar inandığım nerede de diye sorgularsin, ya da bu kadar dua ettim , bana iyi gelecek beni iyi edecek birşey olsun diye neden olmuyor da diyebilirsin. Bütün bunları herkes yaşıyor sadece kötü olduğunda insan yalnızca kendi bu durumu yaşıyor sanır. Ondan kaynaklanıyor.