Anneme Ateist Olduğumu Açıkladım Benle 1 Haftadır Konuşmuyor?

Önerim şu:

Artık annenin seni anlayamayacağı ve kendi hayat anlayışını oluşturman gerekirken onu da sevmeye ve kırmamaya devam ederek yaşamayı öğrenmen gerektiği gerçeğini fark etmen.

Bak sana içerisinde bulunduğun durumdan çok daha kötü olan ama çoğu insanın farkında bile olmadığı bir gerçeği söyleyeyim: Bizim gibi kültürlerde ebeveynler çocuklarını çok sevdiklerini söylerler ya. Mesela annene seni sevip sevmediğini sorsak şiddetle ısrarla sevdiğini söyler elbette. Her anne bunu söyler. "Çocuğumu çok seviyorum"

Bu yalandır. Bilinçsizce söylenmiş bir yalandır tabi. Çünkü Türk ailesi, çocukları kendi inancını, hayat görüşünü, ahlak anlayışını içerdiği ve savunduğu ölçüde sever. Dindar bir ailenin çocuğu ateist olsa aynı şekilde sevmeye devam etmez. Sen bunun bir örneğisin. Ya da kapitalist bir ailenin çocuğu komünist olsa da aynı şey olur. KAdın erkek ilişkileri konusunda hassas olan bir ailenin çocuğu aynı konuda rahat bir ahlak anlayışına sahip olsa. Yİne aynı şey.

Ülkemizde çocuklar, ailelerini eleştiremezler. Anan baban her türlü hayatı yapabilir ama sen onları eleştirirsen saygısız olursun. Aç gavur filmlerini izle. Anne baba çocuğun odasına kapıyı çalarak girer. Bir konuda hata yaptığında ondan özür diler vs. Bizde yoktur böyle şeyler. Ana bana allah gibidir. Sorgulayamazsın. Baba yanlış bire yatırım yapıp aileyi fakirliğe sürükleyebilir mesela. Ondan hesap sorulamaz. Ama sen 100 lirayı çarçur etsen müsrif olursun. Sen sevgili yapınca o. ospusundur ama baban anneni aldatsa bile sorgulayamazsın. İslamda bile bu hakkı yoktur çocuğun.

Özetle... Ana babalarımız, onların istediği gibi bir çocuk olduğumuz sürece bizi severler bu ülkede. Ama her şekilde onlar ebeveynlerimizdir. Atsan atılmaz satsan satılmaz. E ne olacak? Olacak olan şu: Onları mümkün olduğunca kırmadan kendi hayatımızı yaşamanın bir yolunu bulmak. BU çoğu zaman aileye yalan söylemek anlamına geliyor, o da ayrı. Yapacak bir şey yok. Mervelerde ders çalışmaya devam... Ben Merve, memnun oldum...

keşke hiç söylemeseydin çünkü aile bir kurum gibi davranır aslında duygusal bağla girift biyolojik bir bağ var yani ebeveynler ve çocukları arasında aslında en derin hakiki bağlılığın sebebi senin kanından senin yaptığın en güzel şeyin en iyi yerlerde olmasını dilemek yani ebeveynlerimiz bizleri safiyane sevgiden ırak dolanımsal sevgiyle büyüttüler onlar gibi veya toplumun iyi para kazanan üst seviyelerinde inançlı insanlar gibi özendikleri insanlar gibi olmamızı isterler çünkü bu en iyisidir onlara göre ve öyle değilse evladı istemez içi acıya acıya çünkü kendi yaptığı çocuğunun böylesi düşmüş ateist olduğunu görmek emeklerinin boşa gittiğini hatırlatır ve üzülür. neyse yapılacak en yerinde uygulaman bence "zamana bırakmak" dikkat çekici olmamak hatta onlara dine döndüm tekrardan diyip yalan söylemek bile olabilir veya dürüstçe yolundan devam etmek ama ebeveynlerine bunu hatırlatmamak onlar zaten senin kendi içinde yaşadığını bişeyleri görünce üzerine gelmeyi zamanla bırakırlar diye umut ediyorum.