Hayatta kimsenin olmaması nasıl sizce?

nonono

tamam bu ve bunun binlerce kat daha fazla motive edici şeyler sözler biliyorum

peki sonuç ne olacak ki ben şimdi mutlu olmak için canımı dişime takıp var gücümle savaşmaya başladığım zaman ve yıllar yıllar sonra mutlu olunca ve sonra gene toprak

Neden yaşayıp dünyanın poktan pisliğini çekeyim? insanın en çok ihtiyaç duyduğu şey sevgidir bu bir ilaç herşeye iyi gelen insanı yeniden doğmuş gibi yapab şey ama o olmayınca olmuyor hastalıklar çıkıyor psikolojik majör depresyon gibi ağır ve tedavisi zor hastalıklar gerçekten biraz sevgi hepsinin üstesinden gelecektir ama yok

güçlüymüşüm rolü yapmak işe yarıyor bir süre sonra rolden çıkıp kendinimin gerçekten güçlü olduğuma inanıyorum. ta ki gece gelene kadar... gece karanlıkta yatarken her şey teker teker tekrar düşüyor aklıma bir zamanlar intiharın sadece kaçmak olduğunu düşünürdüm. şimdi anlıyorum. o ana karar verme noktasına geldiğimde herşey siliniyor gözümden. hayattan kendinden bıkabiliyormuş insan ağlamak bile lüks olabiliyormuş. elinde kalan bazen dolu gözler akmayan yaşlar ve kaybedilmiş inanç oluyormuş çoğunlukla.

anlıyorum artık insanların neden kendilerinden kurtulmak için bu kadar acele ettiklerini. insanlar neden karanlıktan korkuyor biliyorum artık. karanlıktan korkuyoruz çünkü yargılarımız inançlarımız içimizdeki her şey karanlıkta daha da kendine dönüyorl dünyamız sadece kendimizden ibaret oluyor o yüzden intihar hep karanlıklarda gelen bir düşünce oluyor intihar edenlerse hep karanlıkta kalıyor benim gibi gecenin aydınlanmaya başladığı saatlerdeyse yeni bir geceye sayılıyor. ve bir gün hayat belki diyoruz her zaman...

belki :)

Tamam