Geçmişimle yüzleşemiyorum?

çok sevmedim belki ama o ara tutunduğum dal, sirtimi yasladigim insandi. erkeklerle her zaman aramda mesafe oldu, izin vermedim hic onlara. asil sorunda bu zaten. ben kendimi pis insanlardan, cikar ilişkilerinden korumuşken onunla bir şeyler yaşamam. birlikteliğimiz olmadi ama onun psikolojini bile yaşadım. o zaman ne kadar agir şeyler yasadiysam tek düşündüğüm onu kaybetmemek, bunun içinde herşeyi yapmakti. opmesine dokunmasina izin verdim. çok kez evine de cagirdi reddettim. salak misin kizim sen herşey bu kadar acik ve ortadayken nasil devam ettin diyenleriniz olacak. inanin aile ici sorunlardan is bunalimindan hayatin lanet akisindan kacip böyle birine bile siginabiliyorsunuz. her neyse.
artik birinin beni sevemeyecegine, bana yaklaşan her erkeğin onun gibi düşündüğüne inaniyorum. aksi, herşeyi tersten anlayan, sabirsiz ve itici bir kiz oldum. karsima doğru insan cikiyor olsa bile ona iyi bakamiyorum. bana iyi baktigina inanamiyorum.
hatırlamaya bile dayanamıyorum yasadigim o anlari. yüzlesemiyorum kendimle. simdi gördüğümde yüzüne bakamiyorum. igrenmek mi utanmak mi yoksa öfke duymak mi bilmiyorum ama bana hala eskisi gibi iğrenç gülüşüyle bakiyor