Hayattan bir beklentim yok. Böyle durumda olan var mı ? Ne yapıyorsunuz?

kafam dalmisti artik. acaba benim gibi insanlar var mı . buraya kadar geldim burdan sonra ne degisebilir ki. hadi biraz zaman oldureyim dedim ve aklimda ki soruyu sormussun. 4. sinif isletme yim sinavlar fena gitmiyor. haziranda askere gidicem nasipse. ayni zamanda denizciyim. a. o. f okudugumdan isi biraktim kuzenimde kalip ders calisiyorum, yemek yiyorum, kuzenle konusup uyuyorum. uzun zamandir durum ayni. sosyalite yok. hayatim boyunca meslegim geregi tek basimaydim. mutlu ve huzurlu ailem disinda sanirim arayip soranimda yok. korkutucu bicimde dalip saatlerce karanlik bir oda da dusunuyorum. neyi mi? neden bu kadar dusundugumu. hata nerde neden neden. insanlar yuva kuruyor cok imreniyorum hosuma da gidiyor. ama iliskilerim hic bir zaman yolunda gitmeyip son buldu. kendimi kandirsam da gercek su ki sepep her defasinda bendim. ayrica iletisimim de zayif bence. birisi hakkinda 1000 dusunur 1 soyleyemem. insan kirmaktan kacarim ama genelde kirarim ve sonra cok uzulur gene baslarim kendimi sorgulamaya. baya uzun oldu ama olsun icimi doktum

kardeşim yetenenek öyle her insan da olan bir şey değil.bak ben güzel gitar çalarım ama beni bu yolda bir yere getirecek kadar değil demek ki.çok az insan yetenekleri sayesinde sosyalleşiyor.çok fazla arkadaş zaten lazım değil.bak senin burda 4 tane arkadaşın var benim oda yok.en sonunda sırf arkadaşım olsun diye çekilişle çamaşır makinası buzdolabı filan dağıtıcam.) kendini yaşamak demiştim ben bir aralar.kendini mutlu hissettiğin illaki birkaç faaliyet vardır.inan çok insan tanımak çok rezalet.kime göre yaşayacağını şaşırıyorsun.eleğe sokuyorsun buda zorlu ve sıkıntılı bir süreç oluyor.insanlar sana uysun sen insanlara değil.sana uyacak insan yoksa kendi kendine uyu.hayat güzel hafız bak yaşamana.