İnsanlardan, evimden her şeyden manevi anlamda soğumaya başladım?

Başlıkta da dediğim gibi manen artık her şeyden soğumaya başladım. Soğudum seylerden kaçma isteği oluşmaya başladı. Mesela evime hatta özellikle odama girmek bile istemiyorum. Odama her girişimde bir ağlama krizi tutuyor. Bunun nedeni muhtemel olarak okul. Pek istemediğim bir bölümde okuyorum, aşırı zorlanıyorum okul benden sağlımı da hayatımı da çalıyor. Bırakmak istediğimi defalarca söyledim izin vermiyor ailem. Derslerimi ağlayarak calisiyorum resmen. Gecem gündüzüme karışıyor hayattan sogutuyor beni.. Neden istemediğine yerleştin diyecekseniz eğer o da sözel bölümdeki cocuklarına bir dahaki sene ancak olduğumuz ilde eşit ağırlıkta örneğin pdr, sınıf öğretmenliği vs şeyler için çalışacağını söyleyen ailemden dolayı cevabını verebilirim. Şimdi ise hayatım yavaş yavaş kayıyor elimden. Nasıl sevebilirim olduğum duruma nasıl alışabilirim sizce? Bu durumda ne yapmam gerek?