Hergün Ağlıyorum?

Okuldan nefret ediyorum, icim daraliyor orada, gitmek istemiyorum. Bu sene sinava girecegim ve basarisiz olmaktan cok korkuyorum. Ailem benim icin su zamana kadar sirf okuyayim diye bircok sey yapti ben ise basarisiz olursam onlar hayal kirikligine ugrar diye cok korkuyorum. Ve ben boyle dusundukce ardindan hep daha da kotu dusunceler geliyor. Babama cok duskunum ya babam ölürse diye dusunuyup duruyorum. Benim hayattaki en buyuk hayalim babama bir cift ayakkabi almak ya babam bu gunleri goremezde ölürse diye cok korkuyorum. Babama sarilinca bile aglayasim geliyor. Daha surda cektigim bir sıkıntı bile yok ama benim hemen ruh halim bozuldu dusunuyorum ilerde basima neler neler gelecek ben bunlara nasil katlanacagim diye. Durduk yere mutsuz oluyorum yani. Kendimi gucsuz goruyorum ve korkuyorum. Etrafimdaki herkes ise zengin, hali vakti yerinde insanlar ben ise dershaneye gitmeden, istedigim kaynak kitabi almadan calismaya calisiyorum ve bu bile bana cok koyuyor. Her gun okuldan eve gelip saatlerce agliyorum artik ogretmenlerim bile gozlerin neden kizarik gece cok mu ders calistin falan diyorlar. Dayanamiyorum artik, sadece sabahlara kadar aglamak istiyorum. Ne yapayim ben?