Sizde güçlü durmaya çalışmaktan yoruldunuz mu?

Babamı 6 yasında kaybettim ve o saatten sonra sırf o saçma pembe elbisemi giydim diye kimsenin prensesi olamadım. Okulun ilk günü okula götüren bir babam olmadı. Düştüğüm zaman kaldıran, her koşulda sahip çıkan bir erkek yoktu arkamda. Evlendiğim zaman gelinliğimle evden çıkartıp kuşağımı bağlayan bir babam da olmicak. Tüm bunlara sahip olamamışken annem tarafından sevilmediğim iliklerime kadar hissettiriliyor. Tek başıma güçlü olmak zorundayım çünkü insanlar acımasız, düşene bir tekme de başkası vurur. Ama artık yorulduğumu hissediyorum. Bende diğerleri gibi mutlu olmak istiyorum ya çok mu şey istiyorum?