Günlerim fotokopiyle çoğaltılmış gibi , hep aynı. Peki ya sizin günleriniz de fotokopiyle mi çoğaltılmış?

Ben de rutin bir hayat yaşıyorum. Tanımı tam da ifade ettiğiniz gibi. Okul başlayınca da bu alışılagelmiş düzenin bozulacağına inanmıyorum. Çünkü bir eksiklik var. Sadece okula gitmek , işe gitmek ya da görevimiz neyse onu yerine getirmek mesela bir ev kadının evdeki sorumluluklarını her gün yerine getirmesi onu tekdüze bir ömürden kurtarır mı? Aslında hayır. Bir uğraşı ile meşgul oluyor olsak dahi yine aynı şeyi yapıyor , harcanan zaman yine aynı yere akıyor. Değişmeyen , sürekli tekrar edilen durumu gerçekleştirerek sadece sistemin bize emrettikleriyle yaşamımıza yön vermiş ve o tiyatroda hep aynı rolü oynuyor ve sözleri söylüyoruz daha sonra işimiz bitince sahneden ayrılıyoruz. Bir yandan da acaba gerçekten böyle mi olmalı? Hayatın kanunu bu mu? Hayatın kendisi zaten rutin mi? diye düşünüyorum. Ve bir yanım evet , bir yanım hayır diyor. Doğuyoruz , evleniyoruz , çocuk sahibi oluyoruz ve ölüyoruz. Bunları herkes ilk defa yaşadığı için kendine özel sanıyor. Bu döngü rutinliğini koruyor esasen. Diğer taraftan da sahnede kaldığımız süre içinde kendi içimizde renklenerek mutlu olmasını bilmek , şahsımız için bir şeyler yaptığımızı hissederek memnuniyet duymak veya farklı yolları deneyerek keyfini çıkarmasını bilmek rutinliği derinde çürütür diyorum.

Bir başka bakış açısıyla baktığımda ; acaba başarılı olmak , zirveye yükselmek , alkışlanmak , takdir edilmek bizi rutinlikten uzaklaştırır mı? Yani bir mucit pragmatik motivasyonlarla bu para , ün , unvan , statü olabilir, bir icat yapmış ve bu pratik sonucunu insanlığa , bilime sunduğunda bir şeyleri değiştirdiği için onun için hayat artık rutin değil midir? ..

Her gün yeni bir şey çıkıyor hiç hoşlanmıyorum bu durumdan. Bir an önce agustos gelsinde ben kurtulayim. Evde durursam strese giriyorum