Merhabalar Bugün kuzenime bu konuda çok sert çıktım. Annesi yılların vermiş olduğu ağırlık ve bitkinlikle yorganları üst üste koymaya çalışırken altında kaldı resmen, kaldıramıyordu. Bedeni bitkin, kuvveti yok denecek kadar azdı. Oğlu da 18 yaşında fitnessa gidiyorum nidaları atan, dinamik bir çocuk. Telefona gömülmüş durumda olan oğlundan yardım istedi annesi ama çocuk cevap bile vermedi. Annesi defalarca seslendi oğlum, yavrum diye. En sonunda çocuk git işine kadın senle mi uğraşcam dedi : / Dayanamadım buna çok sert çıktım, bozdum epey.
Sorumuza gelecek olursak ne zaman bu kadar değişir olduk, annelerimize neden böyle davranıyoruz? Onların emeklerini, yıllarca bizler için vermiş oldukları savaşları ne çabuk unutur olduk?
Lütfen ama lütfen annelerimizi kırmayalım, onlara yardımcı olalım, söz dinleyelim. Yaptıkları işlerde yormayalım. Kıymayalım o meleklere.
Benim kuzenim de böyle Yanına oturuyorum bir sarılıyorum:) sessizce uyarıyorum Sonra pişman oluyor Ergenlik dönemi de etkiliyor tepkinin şiddetini Ama O çocuga kendi yorganını toplamayı öğretmeyenin de suçu. Benim annem öğretmedi misal.. Kibarca uyarmak gerek genc onlar
Bunun ergenlikle alakası yok kişiliğin ufaktan yansıması bence.. hadsiz saygısız oluşunun belirtisi.. kendi yigenlerimden bilirim ve hep söylerim sesini yükseltmek bile saygısızlık ifadesidir bana göre..
Karekter o yaşta oturmaz zaten de.. bu saygizlik ayrı bişey ergen diyip kaliplastirmanin manası yok.. bizde ergen olduk ama böyle saygısız acımasız olmadık.. hala annemizin gözünün ışığına bakarız üzülmesi yorulması bizi daha çok üzer..
O cocuk ergen. Evet bu bir özür degil ama dediğin gibi sevgiyle büyütüldüyse bir süre ailesine ihtiyacim yok havvasinda ola bilir ama zamanla anlar ki hayat ben ben'le gitmez.
En İyi Cevaplar