Keşke hiç doğmasaydım?

Evet, keşke hiç doğmasaydım. Şu hayatta kimseye güvenim yok, hiç kimseye. Annem, babam, kardeşlerim. Babamdan nefret ediyorum. Hiçbir zaman annemin kıymetini bilmedi, bağırdı çağırdı, dövdü. Ben okuldayken onun yüzünden ağladığımı bilirim. Ne diyim arkadaşlarıma dün akşam babam annemi dövdü ona ağladım mı? Kardeşim 8 yaşındayken vurup burnunu kanattığını bilirim. Sonra bana neden soğuk davrandığımı sorar, BEN SENDEN NEFRET EDİYORUM baba o yüzden. Bana o****, edepsiz, s**imde tuvaletteki b**umu ye diyen baba (!) ki ben onun izni olmadan dışarı çıkmayan dışardekiler ona bilmem ne derlermiş heh sırf demesinler diye sadece tişört pantolon giyen biriyim. En fazla saat 7de evde olurum.
Anneme de asla yaranamam. Elimden geldiğince etrafı toplar, temizler, sofrasını hazırlarım. Ama dışardakiler her zaman daha iyi, bende doğrusu bizden (kardeşim ve ben) hiçbi şey olmaz. Milletin çocuğu milletin çocuğu. Annem bile bize onların b**unu yediriyo. O da ağzına gelen her şeyi söylüyo. Abim bıktı. Hepimiz bıktık ama o içinde tutamıyo. Susuyorum, ortalık sakinleşsin, kavga büyümesin diye. Ama abim susmuyo özellikle annemin üstüne çok gidiyo. Babam yetmezmiş gibi o da annemi çok üzüyo. Ben de anneme çok kızıyorum tamam ama abimin öyle davranmasına dayanamıyorum. Kardeşim de çok saygısız. Küfür ediyo, laf dinlemiyo. Zar zor ikna ediyorum da yardım ediyo. Arkadaşım yok, içimdekileri kimseyle paylaşamıyorum. Yalnız ağlarım, yalnız beklerim, yalnız umut ederim... Keşke hiç doğmadaydım!