Yemedi yedirdi, giymedi giydirdi dediğiniz biri var mı?

Anam, babam.

Her şeyin yanında, laf yemeyip, yedirmeleri ve azarı ölçüp biçip tam üzerine giydirmeleri de cabası.
Hatta bazen seneye de giyersin deyip bir büyük beden giydirdikleri de olur ki insanı çuval ederler.

Şaka bir yana; olsun, biz yine de ellerinden öpüyoruz.

Her ne kadar yıllarca abilerimin eskilerini giysem de, seçme şansı vermeden getirdiği ayakkabıları giyerek büyüsem de bunlar ufak enstane olmanın ötesine geçmedi bende. Seçebilmek bile bazen büyük lükstür, yokluğun yanında.

Bizi yere yalın ayak bastırmadan yetiştirebilen, cimrilik ile tasarrufun farkını, kıymet bilmeyi, şükretmeyi öğreten ana babalara sadece kurban olunur.

Ve bizim kaçıncı değiştirdiğimiz ayakkabının üzerine daha biz orta okuldayken aldığı o ayakkabıyı eskitmeden hala giyebilen ayaklara da (bırak evlat olmayı) ayakkabı olunur.
Hem de öyle bir ayakkabı olacaksın ki ne bol geleceksin, ne de sıkacaksın.
"Öf" dememeyi bırak, "öf" bile dedirtmeyeceksin.

Neyse, bu kadar nasihat yeter.

Yalnız o değil de, bir pamuk şeker alsalar iyiydi be.

Annem, babam elbette.