İnsan beyni, bir şeyin varlığına ne kadar çabuk alışıyorsa, yokluğuna da o kadar zor alışır.

bir adam var kalbimde,gözümü kapattığımda küçük elleri burnun kenarından koklayark öperdim hepp son zamnlarımızda annesi gibi olmuştum canı yansa canım yanar üzülse üzülürdüm kızardım bazen canını acıtmak isterdim azıcık sesi titrese ben ne yaptımm der gönlünü alırdım kıyamazdım güvendim sevgim bağladım inandım çok emek verdimm defalarca gittim yaptıklarını aşkımıza yakıştıramadığım için gittim ondan nefret etmemek için ama o hep geldi konuşur anlatır katı durmaya çalışırdım sonra ağlardı dayanmazdım sanki anne gibi hiç doğum yapmadım ama o şefkat tüm ruhumu kaplamıştı 1 yılım böyle geçti sonrasında çok farklı şeyler öğrendim meyer tanıdım adam o değilmiş ailesinden siyasi görüşüne arkadaş çevresine benim kadınlığımı eleştirmesine bir sürü ağır tranva yaşadım evlenme teklifi alıp 15 gün gurur kırıcı sözler işitiim ayrılalı 2 ay oldu onu düşünmediğim tek bir günüm yok ve 2 aydır ilk defa özlediğimi çokk özledimi bugün kendime ifade edebildim onurum gururum o kadar kırıldıki özledim demek bile çok canımı yakıyor

Yoklugunu zor alistigim. Hic bir sey yok hayatimda zamanla unutamam yokluguna alisamsm dedigimiz seylere alisiyoruz !