Ailemi bırakamıyorum?

Zaten o da ayrı konu.. Çevremdekilere göre çok başarılı, rahat ve imrenilecek bir hayatım varken bana hiç öyleymiş gibi gelmiyor. Ailemden her daim sevgi gördüm ama, ileride kimsenin benimle aile kurmak istemeyeceğini düşünüyorum. Bir erkeğin beni hayatını paylaşacağı, dertlere beraber göğüs gereceği, seveceği bir eş olarak görebileceğine inanmıyorum.. Bu yüzden de değersiz hissediyorum çok fena.. Ailem dışında sevgisiz olunca da kimin için ne için yapacağım bunları, kır dizini kendi şehrinde kal diyorum kendime..

Oyle dusunme kucuk bir cesaretle at kendini sehir disina farkli ortamlar gor yeni insanlar tani hep ailenle oldugun icin sadece onlardan sevgi gormen ve baglanman normal. Biraz tek basina kalinca mecbur dertlerinle basa cikabilecegini ilk sorununda ailene kosmadan halledebilecegini ogreneceksin. Belki kariyerinin en guzel zamanlarinda bulacaksin hayatinin esini bilemezsin ki... Yuvadan ayrilma zamani gelmis artik yaşaman ve görmen lazim 😊