Bir sigara bitmeden Yenisini Yakan Adamın?

Bana bu soru şunu anımsattı. Biraz uzun olacak...

/Rengi kaçmış tahta iskemlelere çöktükten sonra, yazlık sinemayı hınca hınç doldurmuş ahaliye bakardım. Çoğunluk çekirdek tiryakisiydi, robota bağlamış gibi, otomatik hareketlerle çit çit çitleyenler, filmin başlamasını beklerdi. Tek tük de olsa kesekâğıdına, gazeteye sarılı içkilerini yudumlayan, beyaz bıyıkları sararmış ağır abiler, arka taraflara sıralanmış, memleketin ahvaline dair lak lak etmekteydiler. Sanki elleri altı parmaklı gibiydi, düşmezdi hiç, izmaritin közü, yakana dek deriyi, ya atarlardı yere, basarlardı üstüne, ya da yenisini, eskisiyle yakarlardı. Sabah uyandığında yakılan sigara, gece yatarken sönerdi sanki, hep ekleye ekleye. Dalar giderdi kimi, birdenbire, hele film, sevdaya dairse, sigarasını tellendiren, bir çekişte yarıya indirirdi, kim bilir belki ilk sevmelerini veya asla unutamadığı, sararmış ve yıpranmış fotoğrafı da, biricik avuntusu olan yavuklusunu düşünürdü, belki de çizgiler yerleşmiş yüzüne, aşksız geçiştirilmiş bir ömrün hüznü çökerdi, inanın, bilmiyorum. Artık çoğu aramızda bulunmayan o abiler, sinema yüzünden mi, alkole ve sigaraya bağımlı oldu, hiç sanmıyorum.

Şimdi içkiyi ve sigarayı övecek değilim, tiryakiliğin iyi bir şey olduğunu söylemek, insanın kendisi avutmasına yarar, afili laflar edip, kendini kandırırsın, o kadar. Bir yere oturmak istediğinde, bir eve ziyarete gittiğinde, duman altı olmasın diye insanlar, mekânın dışında masalar mevcut mu, dairenin balkonu var mı derdine düşüyorsun, gündelik hayatını, seni nefessiz bırakan, merdiven tırmanırken soluğunu tıkayan bu meret, belirliyor resmen. Ancak ve yine de, ülkenin en yetkilisinin; “Sigara içmenin özgürlüğü olamaz!” gibi, ‘ben ne dersem o olur” tipi açıklamasının, tiryakiye, yarardan çok zarar vereceği, yadsınamaz bir gerçek. İnsan, inat eder yahu, bırakacağı varsa da, yasak alerjisi yüzünden vazgeçer. (Alper Turgut)

İçinde dertleriyle dolu, acıları ile dolu bir göl vardır. O ateş ile o gölü kurutacağını sanar o göl büyür büyür ve koca bir okyanus olur. Acıların üstüne acılar eklenir okyanus yetmediği gibi derin bir boşluk oluşur ve adam o boşlukta kaybolur. Kendi yalnızlığında kalabalıklaşır.