Okuldan ayrılmak istiyorum artık bazı şeylere katlanmak çok zor. Ne yapmalıyım?

O günleri ben de sabırsızlıkla bekliyorum inşallah dediğin gibi olur saçma biliyorum ama şu an bir daha asla gülemezmişim gibi geliyor

Teşekkür ederim. Hissettiğim şey sanırım özlemden ziyade yıllarca alıştığım bir durumun bir anda bitmesinden kaynaklanan boşluk ve yeni duruma alışmakta zorlanmam. Ben de hayatımı mahvetmek istemiyorum en çok da ailemi düşünüyorum onlar da bişeylerin farkındalar galiba olayı bilmeseler de bir sıkıntım olduğunu görüyorlar ve üzülüyorlar benim için ama elimden bir şey gelmiyor okumazsam daha çok üzülürler ama ben de ne yapacağımı şaşırdım. Ben eski ben değilim ve eski halime ne zaman dönerim bilmiyorum ama sanki üniversiteye başlasam bile onu unutamayacakmışım bir daha kimseyi sevemeyecekmişim ve çok iyi bir okul kazansam bile mutlu olamayacakmışım gibi geliyor bunları düşününce her şey anlamsızlaşıyor. Biliyorum çok saçma geliyor biri için hayatımı etkilememeliyim ama ben onsuz bir hayatı hayal bile edemezdim şimdi onun olmadığı yeni hayatıma hazırlanmam gerekiyor ve bu çok zor geliyor nasıl yapacağımı bilemiyorum..

Aynen, birebir aynılarını hissediyorum yazdıklarının ya beraberken biteceği hiç aklımdan geçmezdi ben de kendimi, her şeyimi ona göre ayarlardım, çok güzel bir hikayemiz vardı kim ne derse desin şimdiyse bitti o hikaye ve ben başka bir hikâyeyle devam ediyorum hayatıma o da öyle ama bu tuhaf geliyor başka bir hayatım varmış gibi artık başka biriymişim gibi sanki yıllardır bir uykudaydım da aniden uyandım ve ben uyurken çok şey değişmiş de olanları yeni yakalamaya çalışıyormuşum gibi. Onsuz napılırdı hatırlayamıyorum o kadar uzun zaman olmuş ki onun olmadığı zamanlarda kimdim ne yapardım aklıma gelmiyor hiç. Onu değil aslında anılarımızı özlüyorum yoksa ona kızgınım tabi bana bunları yaşattığı için hele böyle zor bir zamanda. Ama mutluyduk noldu birden demekten de alıkoyamıyorum kendimi. Muhtemelen çok tanıdık geliyor bunlar. Eski beni ben de özledim. Ya kimseyi sevemezsem artık diye korkuyorum bazen ama bunu düşünmek daha kötü geliyor. En iyisi hiç olmamış gibi davranmak sanırım..

Tamam tavsiyelerini uygulayacağım, teşekkür ederim. Evet en zor anlar yalnız kaldığımda ve onu gördüğümde, yanımda birileri varken boşluğu çok hissetmiyorum ama yalnızken çok zor..

Teşekkür ederim

Teşekkürler inşallah gülmeyi hak eden herkes mutlu olur hayatın güzel yanlarına daha çok dikkat edeceğim bundan sonra☺️

Öyle gerçekten.. Bu duruma alışacağım günü bekleyerek zaman kaybetmek istemiyorum ben de çünkü her an ömrümden gidiyor biliyorum ve ben son zamanlarımı gereksiz yere mutsuz geçirdim. Yine de çok hızlı bir şekilde alışacağımı düşünmüyorum ama yaşamak için umudumu kaybetmemem gerektiğinin farkındayım

Bilmiyorum son kez konuşmamızın üstünden 19 gün geçmiş zaten sorunlar öncesinde olmuştu bayağı uzun zamandır durum aynı yani hâlâ iyi hissettiğimi söyleyemem tabi ki ilk ana göre daha az hissediyorum ama bazen canımın çok çok yandığı da oluyor özellikle benim ona gösterdiğim şeyleri bir başkasına gösterirken, bana anlattığı hikayeleri başka bir kıza anlatırken o kız da terbiyemi bozmayayım bir şey gibi kahkaha atarken çok sinir oluyorum bana yaptıkları şeyleri unutamam

Umuyorum dediğin gibi olur çok yoruluyorum bazen bunlar yüzünden bıktım artık diyorum cidden ne kadar sürecek bu ya

Tamam öyle yapayım... Şu an içimden zevk aldığım şeyleri yapmak da gelmiyor çünkü eskiden sevdiğim şeylerden zevk bile alamıyorum sorun orda ama yine de deneyeceğim

Öyledir tabi ki ben de o duyguyu istiyorum ara ara gelip gidiyor böyle hatta ama genel olarak mutsuz dolanıyorum ortalıklarda. En azından ona son sözlerimi söylemek isterdim öyle belki içimde kalmazdı söyleyeceklerim beni suçluyor ama kendi yaptığı şeyler benim yaptıklarımın yüz katı falandır onları unutuyor bunları söyleseydim bir konuşsaydık belki de daha kolay olurdu benim için bilmiyorum ama dinlemiyor yüzüme bakmıyor bile.

Bunun ben de farkındayım ama şu an o kadar kötüyüm ki okulda durmak istemiyorum onunla hergün karşılaşmak çok kötü geliyor ders çalışamıyorum bile bunları düşünmekten okulda gitmenin bir anlamı yok gibi geliyor

Hahaha güzel demişsin ama canım yanıyor işte 4 yıl her şeydi benim içim Şimdiyse kocaman bir boşluk var hayatımda keşke bu acıyı durdurmak benim elimde olsa..

Doğru dedin valla hayat cidden kısa, mutsuz geçirdiğimiz her an biraz daha kısalıyormuş da, stres vücudu kötü etkiliyor tabi.. O beni düşünmüyor zerre kadar ama ortada hiçbir sebep yoktu ve ben de arkadaşlarım da şoktayız kimse anlamadı ne olduğunu bir gün seni çok seviyorum derken ertesi gün gidiyorum diyebildi ilginçç

Sağol. Eskisi gibi olamıyorum henüz ama zamana bırakacağım artık elimden cidden başka bişey gelmiyor çünkü. Evet hayat ne olursa olsun bir şekilde devam ediyor yaşayıp göreceğim ne olacağını.

Biliyorum 18 yaşında biri 4 yıldır deyince tuhaf ve belki komik duruyor, ben de şu an 10 yaşında aşk acısı çekiyorum diye sızlanan çocuklara bu daha ne ki gözüyle bakıyorum ama o yaşın içindeyken anlamıyorsun onu. Benim 18 yıllık hayatım için 4 yıl gerçekten zun bir süre. Yaşadığım şey aşk mıydı bilmiyorum ama acı çekiyorum o zaman aşktır diyorum, okula kafamı veremeyecek kadar meşgulüm bu acıyla da sıkıntı orada ve geçmiyor..

Öyle olmasını daha çok isterim aslında. Acısı daha hızlı geçer en azından. İlk aşkımın bu değil de daha özel bir şey olmasını isterim o yüzden dediğin gibiyse daha çok işime gelir ama bilmiyorum çok farklı bir histi tarifi zor bu yüzden aşk dedim zaten.

Günün birinde biteceğini bilsem çok daha rahat olurum ama şu an tuhaf hissediyorum dilini hiç bilmediğim bir ülkeye yerleşmişim gibi sanki bilmiyorum tuhaf bir his, dilerim en kısa zamanda geçer herkesinki geçiyor benim de geçecek eminim ama çok kötü bir döneme denk geldi gerçekten

Aynen o işe yarıyor ama ne zaman boş dursam yine aklıma geliyor.. Neyse en iyisi zamana bırakmak sanırım depresyon mepresyon okula gidiyorum işte yine her şekilde canım yanıyor ama yapacak bir şey yokk

Umarım, fazla uzun sürmese keşke...

Acıyor, acıyacak bilmiyorum bu ne kadar sürecek ama biteceğini bilmek de bişeydir, sağol

Istiyorum da iyileşene kadar geçecek olan süreç çok zor bir de okul stresiyle birleşince...

Ne zaman ders çalışsam beraber çalıştığımız anlar aklıma geliyor daha kötü oluyorum. Bari 1-2 ay kadar uzak kalsam biraz atlatırdım ama sınavlar izin vermiyor. O yokken pek bişey hissetmiyorum artık ama okulda karşılaşınca kalbim sızlamaya başlıyor en kötüsü de neden terk edildim bilmiyorum söylemiyor da

Evet doğru söylüyorsun. Bari hep kavga ettiğimiz anları düşüneyim de nefret etmeye çalışayım ondan daha çabuk soğurum diyorum. Gerçi beni bu şekilde bırakması bile nefret sebebi düşününce

Peki, deneyeceğim

Teşekkür ederim öncelikle, evet sanırım olayın şokunu atlatmamın tek yolu da bu gibi duruyor o da başka türlü yaptığı hatayı fark etmeyecek zaten.

Her gün görüşmek zorunda olmak sıkıntı. Bir zaman çok sevdiği şimdiyse yabancı olan birini görmeye dayanamıyor insan her gün her gün. Böyle nasıl unutacağım dedim ama ailem cidden üzdüler onları düşününce yapamıyorum zaten

Yeni bir ortama alışmak bu psikolojik durumda daha zor olur diye düşündüm ya mutsuz mutsuz okula gidip gelmeye devam edeceğim ya da tamamen ayrılacağım diyordum ama ayrılmayacağım sanırım ailem ve arkadaşlarımı saçma sapan biri için üzmek istemiyorum yine de bu okula giderken canım yandığı gerçeğini değiştirmiyor. Neyse katlanacağım bir şekilde..