Abimi çok özledim. Siz de abiniz olmasını ister miydiniz? Veya abinizin değerini biliyor musunuz?

Abimle ilgili hatırladığım tek anı onun ölüm anı. Unutamıyorum, hiç unutmaya çalışmadım ve unutacağımı zannetmem. Biliçaltıma yerleşmiş bir anı. İnanın hiç bu kadar acı bir anım olamaz. Onunla başka anılarım da olsun isterdim ama tek anımın bu olması ne acı. O zamanlar küçük olmama rağmen onu birdaha göremeyeceğimi anlayıp onu öpmem seni seviyorum abi demem... İyiki bunu yapmışım. Olanları anlamaya çalışırken son anda farkına varıp, iyiki yapmam gereken şeyi yapmışım, iyiki bir anı yaratmışım, iyiki ona sevdiğimi söylemişim. Kendimi son anda ileride pişman olmaktan kurtarmışım. Fazla erkenciydi ama şu an olsa asla bırakamazdım, asla atlatamazdım göğsüne yaslanır onu hiç bırakmazdım sanırım. Birlikte olduğumuz bir fotoğraf var sadece ve onun iki üç fotoğrafı var arkasında hep benim yazdığım yazılar... Seni çok özledik abi neden bizi bırakıp gittin felan yazmışım. Zaten ayağa kalkamazdı, yemek yiyemezdi, konuşamazdı, hiçbir şey yapamazdı. Öyle gülüp eğlendiğimiz anıların olmasını beklemedim. Annem anlatır bazen içtiği kötü mamayı bile kıskanırmışım. Ben de abim olsun isterdim. Onunla gülmek, ağlamak isterdim. Bana karışmasını isterdim, ona her şeyimi anlatmak isterdim. Bana kardeşim demesini isterdim. Oysa annem doktora kontroller için gittiğinde hep sağlıklı derlermiş ve bebekken sağlıklı bir bebekmiş büyüdükçe böyle olmuş O zamanlar doktorların sorumsuz olması beni üzüyor belki bir şeyler yapabilirlerdi, neden bilemediler ki? Bunu neden yazdım bilmiyorum oysa anneme bile hiç konusunu açmadım. Ve bir şeyleri içimde yaşayan biriyim.