Kendini fazlalık, değersiz gibi hissetme?

Aynen öyle.

Çözüm imkansız o zaman. Ben kendimi bile sevemiyorum ki. Bana değer veren yok.

Ben de bilmiyorum. Sevemiyorum işte. Sevilecek bir yanim yok benim. Mesela insan kendindeki güzelliği sever ben kendimi güzel bulmuyorum, mesela insan kendindeki zekiliği sever ama ben de o yok. başkalarına çok değer veririm sevdiklerime, kendimden çok dusunurum onlari. Bana yalan söyleyenlere hala değer verecek, onlari biturlu hayatimdan silemeyecek kadar mallık yapıyorum. Belki de bu değersizlik olayı aileden de kaynaklidir. Hani bu psikolojik sorunların temeli cocukluga, aile içi davranışlara baglidir ya. Annem de bazen kavga ettiğimizde sinirle benden kurtulmak istediğini söylerdi (ornegin ben çok zayiftimyemek yemedigimi görünce bana çok kizardi, yeme de geber krtulayim senden derdi mesela), bazen de çok seviyormuş gibi davranıyordu. Ondan sonra ben de bu sorun ortaya cikti. Kendimi fazlalik gibi hissetmeye basladim. Değersiz gibi. Annem seviyormuş gibi davransa da ben inanamadim sevdiğine.

Ben de suçluluk duygusu da var. Bir şeyin suçlusu ben olmadigim halde benmisim gibi hissediyorum. İnsanların hayatında fazlalikmisim gibi hissediyorum.

Boşver. Benim ki o kadar da kritik bir durum degil aslında. Sadece ara ara oluyor boyle. O da karsimdaki insanin değer vermediğini anlayinca.

Biliyorum da doktor işleriyle filan uğraşmak istemiyorum. S. et. İlac filan verirler Ve ya konuşurlar, sonra bir iki pohpohlarlar beni. Sen degerlisin her insan değerlidir filan derler. Çocukluğuma inerler. Vsvs.