Aile baskısından nefret ediyorum?

Bir insan nasıl ailesinden nefret edebiliyor derseniz eğer cidden edebiliyormuş. Sırf ailem istiyor diye il içi yazdım, evimden gidip geliyorum üniversiteye. Telefondan ya da internetten notlar falan alıp ara sıra da araştırmalar falan yapıyorum. Bazen sabahlamak zorunda kalıyorum ve annem ne zaman gece beni görse hemen laf ediyor... Kim bilir ne yapıyorsun artık sana güvenemiyorum bile gibi sözler kuruyor, sanırsınız her salise yalan atıyor gibiyim. O kadar bıktım ki. Ablam doktor oldu diye el üstünde tutuluyor, bende hukuk kazandım ama ilk gün sevinemedim bile. Tek mutlu olan bendim o gün çünkü. Evlatlık falan mıyım diye düsünüyorum ama imkansız çünkü dış görünüş olarak babama çok benziyorum. O kadar bunaldım ki dolabımda intihar hapları var sinir krizleri geçiriyorum bazen. Ablam gelip gününü heyecanla anlatıyor, annem her yorumumu yaptığımda "yağmur sen bir sus bak ablan anlatıyo"deyip hevesimi kursağımda bırakıyorlar. Sussam "hiç sesin çıkmıyor senin artık çok değiştin" diyorlar. Ne önerirsiniz? Yakın mı davranayım yoksa tamamen soyutlanayım mı?