Baba sevgisi görmeden büyümek neden bu kadar zor?

Kendimle ilgili çözemediğim en büyük bilmece bu. Güçlü biriyim hayatta yaşıtlarımın karşılaşmadığı bir çok şeyle karşılaştım ve hepsinin üstesinden geldim. Şu an sahip olduğum herşey sadece benim başarım, insanlarca takdir ediliyorum. Ama içimde asla kapanmayacağını bildiğim o yara duruyor. Babam annemden annem bana hamileyken ayrılmış.. Yıllar sonra kendisiyle tanıştım o saatten sonra ona ihtiyacım olmadığını düşünerek görüşmeyi kestim şu an hayatta mı onu bile bilmiyorum. Ama hayatım boyunca, bana değer veren yakınlık gösteren yaşça büyük erkeklerle onun yerini doldurmaya çalıştım. Bu kişiler kimi zaman hocam kimi zaman komşum kimi zaman sevgilim oldu. Kontrol edilemez bir sevilme ve takdir edilme arzusuyla yaklaştım onlara.. Bazen bunu aşkla karıştırdım... Ama işte içten içe biliyorsun aşk değil hastalıklı bir duygu bu.. Ve tabii ki hüsrana uğruyorsun.. Şimdi benimle aynı yaşta ve hayattaki en iyi dostum olan çok sevdiğim insanla evliyim ve huzurluyum. Yine de nerde kızının gözlerinin içine bakan bir baba görsem içim cız eder nazarım değmesin diye başımı çeviririm.

Seni çok iyi Anlıyorum
Seni kıskanacak koruyup kollayacak erkeklere yöneliyorsun ama aynı yaşta olduklarıyla değil hep kendinden büyük olanlarla ve baba sevgisinin yerini tutacağını düşünüyorsun aslında sende biliyorsun tutmayacağını ama kendini bunlarla kandırıyorsun