Neden gerçek dost bulamıyorum?

Bütün arakadaşlarıma değer veriyorum, sırlarını tutuyorum, işleri düştüğü zaman koşuyorum hemen yardımlarına, elimden gelen herşeyi yapıyorum can ı gönülden. kendime dua eder gibi dua ediyorum. kesinlikle içimde art bi niyet olmadan arkadaşlarımı birer kardeş gibi görmeye çalışıyorum. üzüldüklerinde yada sevindiklerinde onlarla paylaşıyorum. onlara kötü bişey olsa ben de üzülüyorum. iyi bişey olsa ben de sevinirim. ama gel gelelim ki, onlar benim iyi olmamı istemiyor gibiler. kimisi kıskanç, kimisi yalancı, kimisi dedikoducu, bazısı var ki hep kötü yaşadıklarını anlatır mutsuzluklarını anlatır. çok mutlu olsa bile bir gün de gelip ben çok mutluyum demez. nerde sıkıntısı yada kötü bi olayı varsa onu paylaşır. ne kadar güzel de olsa hayatı, hayatında ne kadar da güzel şeyler yaşasa dahi sürekli şikayet eder. kendileri beni kıskandıkları için benim de onları o şekilde kıskanıp hırslandığımı sanıyorlar sanırım. ama gerçekten ne kadar çok iyi niyetli davranırsam davranim bi türlü gerçek mesnfaatsiz bi dost bulamıyorum. herkes herşey için hep bana cup bana diyor. yani çok benciller. ki zaten onlar şu an hem iş hem aşk hayatlarında benden daha iyi durumda oldukları halde hala bana, kendi hayatları hakkında şikayette bulunuyorlar. tamam ben yine sesimi çıkartmıyorum. yine her koşulda destekliyorum. ama hala da kıymetim yok. ben arkamı dönünce arkamdan dedikodu yapani bencil, sürekli gözleri üzerimde olan arakadaşlar istemiyorum. neden ben bu kadar iyi niyetli davranırken, onlar böyle fesatlar?