Bazı durumlara çok öfkeliyim, adaletsizliğe özellikle ama kurtaramayacağımı çok iyi biliyorum dünya hayatı beni çok zorluyor çünkü ben firavun da değilim.
Bir yere boşuna gitmeyiz;
markete bir ihtiyacımızı almak,
postaneye kargomuzu almak,
hastaneye tedavi olmak,
hepsinin sonu bir fiille bitiyor yani bir şey yapmak, olmak, etmek için geldik bu dünyaya bomboş hevesler için değil ben zannetmiyorum koca evrenin lunapark olduğunu öyle olsa herkesin dönme dolabı aynı şekilde dönerdi.
En azından bir kimliğe sahip olmak, tıpkı dedelerimizin amaçladığı gibi canından olup tek taş hoşafla var ol dediği gibi ama şimdi görüyorum ki milli bayramımız Fransız kökenli danslar ile kutlanır, dini bayram olarak kolpadan cadılar, kolpaçinolara döner olduk. Elbette eğlenmeliyiz ama bir yanımız kan ağlarken, birileri içtiği sudan bile vicdan azabı çekerken bazen ipin ucunu fazla kaçırmaz mıyız?
Tarihe ne zaman baksam, fakirin gözyaşı ile musluğu kurulmuş ama giremeyeceği mekanlar neyse ki herkesin menüsünün aynı olacağı bir son var padişah olsan ne yazar sonuçta kolpadan olmayacak gireceğini mezar.
Aşk İlişkileri
Zamansız Denim Stili
Gündem
Güzellik & Bakım
Alışveriş & Hediyeler
Kızlar Bir Adım Öne
Tatil & Seyahat
Arabalar
Astroloji & Burçlar
Eğitim & Kariyer
Gamer
Moda & Stil
Spor
Evcil Hayvanlar
Müzik & Etkinlik
Kültür & Sanat
Para & Ekonomi
Magazin
Diziler & Filmler
Cilt Bakım
Kişilik & Karakter
Saç Bakım
Çocuk & Ebeveyn
Yeme & İçme
Cinsel Yaşam
İnternet & Teknoloji
Ev & Yaşam
Özel Günler & Hijyen
Aile & Toplum
Diyet & Beslenme
Sağlık
Diğer 