Bana hayatınızda tecrübe ettiğiniz herhangi bi konuda tavsiye vermek isteseydiniz bu ne olurdu?

Bu yazı biraz uzun olabilir; böyle bir soru gördüğümde kendi hayatım gözlerimin önünden geçti. Herkes anonimken biraz dertleşmek istedim. Yaşım çok genç ama yaşımın iki katı kadar yaşlandığımı hissediyorum. Maddeler halinde, tecrübelerimden edindiğim dersleri paylaşmak istiyorum.
1. Samimi olmayan davetlere katılmayın.
Bir arkadaş ortamına girildiğinde, o arkadaşlardan biri veya birkaçı bir yere gitmek için plan yapıyor ve sizi de çağırıyorlar. Ama bu davet samimi değil; karşı taraf bir şey demesin diye, öylesine çağırmış gibi. Böyle bir davete asla katılmanızı tavsiye etmem. Gerçekten sizi istedikleri için değil, sırf çağırmış olmak ve arada bir gerilim oluşmasın diye böyle davranıyorlar. Gözlerimde sıkıntı olduğu için çevremde bana bu şekilde davranan çok arkadaşım vardı ve hiçbir zaman onların çağırdığı yerlere gitmedim. Çok üzülürdüm arkadaşım yok diye ama yine gitmedim.
2. Kimseyi kendinizden daha fazla sevmeyin.
Benim en çok canımı acıtan konulardan biri de bu, özellikle aşk konusunda. Bir kişiyi kendinizden daha fazla asla sevmeyin; çünkü bu çok kötü bir durum oluyor. Eski sevgilimi çok severdim; ablasını yeni kaybetmişti. Yeni çıkmaya başladığımız dönemlerde ona çok fazla zaman ayırdım, çok fazla kendimden verdim, çok emek verdim. Hatta sevgili olmadan önce ona şunu söyledim: "Bak, benim sağ gözüm hiç görmüyor, sol gözümde de %20 görüş var. Önümü görüyorum, bulanık seçiyorum. Eğer buna katlanabileceksen ve beni gerçekten seviyorsan konuşmaya devam edelim." Beni gerçekten çok sevdiğini, asla bırakmak istemediğini söyledi. Ablasının acısını dindirdikten ve ona biraz iyi geldikten, hayata atılmasına izin verdikten sonra bir gün karşıma geldi: "Ya çocuğumuz olsa sen buna bakamazsın. Zaten ben artık bitirmek istiyorum." Yemek yapamayacağımı falan söyledi; gerçekten korkunç derecede komik şeylerdi. Sonra aldattığını öğrendim; hem de en yakın arkadaşımla. Diyecek hiçbir şeyim yok. Kendinizden daha fazla kimseye değer vermeyin ve kimseyi kendinizden daha üste koymayın; gerçekten gerek yok. Bırakıp gidiyorlar zaten.
3. İnsanları dış görünüşlerine göre değerlendirmeyin.
Son olarak şunu söylemek istiyorum: Ben normal hayatımda gerçekten çok gülen, fakat acılarını gülerek kamufle etmeye çalışan biriyim. Her gülen insanın kesinlikle mutlu olmadığını düşünüyorum. Aynı şekilde topluluk içinde gözyaşı döken her insanın da güçsüz olmadığını düşünüyorum. Çünkü hayat öyle bir şey ki bazen ağlatıyor ama o insan çok mutlu oluyor; bazen güldürüyor ama o insanın içinde fırtınalar kopuyor. Kimseyi dıştan göründüğü şekliyle değerlendirmemek lazım; o insanın içinde ne çektiği belli değil. Ben böyle çok insan tanıdım. Çok gülerim ama geceleri sürekli gizli gizli ağlarım mesela ve bunu çevremdeki hiç kimse bilmez.
Kendimden verebileceğim tecrübeler bunlar. Umarım okurken sıkılmamışsınızdır. Teşekkür ediyorum. 🙏🏻🌹

Hiç kimseye tamamen güvenme ve kimseye kendinle ilgili detaylar fazla verme gün gelir düşman olup seni oranlardan vurmak isterler

Hayatına giren insanlara hep misafir gözüyle bakmayı ve kendini hep ileriye götürecek adımlar atmayı ihmal etme... Yolundakiler seni yolundan vazgecirmesin.